Edelstenen en halfedelstenen

Heel veel van deze, meest kleine stenen liggen prachtig in een ruime schaal. Er zijn ook wat hangertjes bij. De allerallerkleinste steentjes zijn van een toermalijnen ketting. Sommigen slechts ca. 3 mm groot. Jammergenoeg brak de ketting verschillende keren en heb ik het daarna maar opgegeven om het weer te rijgen. De randen van het minuscuul kleine gaatje waren te scherp om de draad heel te houden. In een schaal ziet het er wel heel rijk uit (vind ik).

Rust en Stilte

Foto: Laura

Een stille plek voor bezinning en rust.

Voor een lieve blogvriendin.

Rotterdam

Als er onder de sterfelijke mensen iets bestaat

dat uitgeroeid moet worden en

dat ieder verplicht is met alle wettige middelen tegen te gaan

en te helpen voorkomen,

dan is dat zonder twijfel de oorlog.

DESIDERIUS ERASMUS VAN ROTTERDAM

*****************************************

In het, in het vorige blog aangehaalde boek 'Het Puin aan de Rotte' staan diverse uitspraken van de Duitse bezetters.

Deze zijn zo afschuwelijk dat ik die niet wil plaatsen.

Maar daartegenover staan positieve uitspraken.

Als je die leest weet je meteen wat de intentie is van de negatieve.

Een paar antwoorden daarop, de positieve uitspraken:

Wat Confucius gezegd zou hebben:

....."Waar een beschaafd mens is, heeft ruwheid geen kans".....

Confucius - Bloemlezingen

Iemand die het beter wist:

....."De fouten van de kleine mens

zijn altijd vergezeld van een zekere goedpraterij".....

Confucius - Bloemlezingen

De verklaring van een verklaring:

....."Het gewone voorwendsel van hen,

die anderen kwaad doen,

is dat zij hun welzijn op het oog hebben".....

Vauvenarques

Wat men zich met zachtmoedigheid kan verwerven:

....."Zalig zijn de zachtmoedigen, zij zullen het aardrijk beërven".....

Mattheüs 5:5

Onze verbazing:

....."Zijn zij beschaamd omdat zij gruwel bedreven hebben?

Ja zij schamen zich in 't minst niet,

en weten niet schaamrood te worden".....

Jeremia 8:12

Wat wij gemerkt hebben:

....."In de oorlog zwijgen de wetten".....

Cicero - pro Milone

En wat gemerkt zal worden:

....."Wel zwijgen in de oorlog de wetten,

doch slechts die van zaken, rechten en vrede,

maar niet de eeuwige en voor alle tijden geldende wetten".....

Hugo de Groot - De Jure Bellis ac Pacis

Het boek dat oordeelt:

....."Want wat baat het een mens,

zo hij de gehele wereld gewon,

en lijdt schade zijner ziel?".....

Mattheüs 16:26

De wijzen van Rotterdam:

....."Slechts hij heeft echte moed die wijs verdraagt

het ergste wat een mens beleven kan".....

Shakespeare - Timon

en

....."Geen wijze zit en jammert om verliezen;

neen, moedig streeft hij naar 't herstel er van".....

Shakespeare - Henry VI

De ongetemden:

....."Kleine geesten worden door het ongeluk getemd

en onderworpen, grote rijzen er boven uit".....

Washington Irving

En zo is het !!!!!

Rotterdam 10 mei 1940 -14 mei 1940

Brandgrens (click)

Foto: Martijn Oorthuis

Verlichte Brandgrens

Mijn ouders woonden net buiten de brandgrens van het bombardement op Rotterdam en daardoor kon ik een paar maanden later geboren worden. In een verwoeste stad. Foto's van toen geven daar een onheilspellend beeld van. Op 14 mei 1940, op die dag was het de stad die onderging, maar de historische Sint Laurenskerk bleef staan - gehavend, afgeblakerd, dakloos; maar ze bleef staan. Eeuwen lang was ze het natuurlijk middelpunt van de stad.

Laurenskerk (click)
Rotterdam na het bombardement (click)

14 mei 1940

Bombardement op Rotterdam (click)

13.27 uur: binnen een kwartier werd de historische stad verwoest

850 (circa) doden

2.000 gewonden

258 hectare binnenstad in puin

25.000 woningen verwoest

80.000 mensen dakloos

11.000 overige panden verwoest

"Op dinsdag 14 mei ging de oude stad ten onder, op vrijdag 17 mei was de brand uitgewoed; op zaterdag 18 mei werden de eerste arbeiders en vrachtauto's voor het opruimwerk opgeroepen, op maandag 20 mei had ir. Witteveen, de stadsarchitect, opdracht gekregen het plan voor de wederopbouw te ontwerpen, en op dinsdag de 21e werden getroffen winkeliers, die hun bedrijf wilden voortzetten, in de gelegenheid gesteld te solliciteren naar een noodwinkel, van welke gelegenheid er meer dan tweeduizend gebruik maakten.

Twee dagen had het leven stil gestaan; twee dagen was er niets dan chaos, een vertwijfelde vlucht of een radeloos zoeken naar redding, een verbeten en wanhopige poging van de gezagdragers om de toestand, en van de enkele mens om zichzelf weer meester te worden.

Maar na die twee dagen toonden de stad Rotterdam en zijn honderdduizenden inwoners, dat geen oorlog of bezetting, geen dwang of vernedering, en geen brand, geen verwoesting, geen moordend bombardement, in staat zijn om vertrouwen, moed en kracht te doen sterven.

Terwijl dood en verderf op hun woonplaats drukten, bleven zij geloven aan het leven, en voor het leven, in naam van de toekomst, heroverden zij hun grond."

Citaat uit: Het Puin aan de Rotte. J.Gerhard Toonder

Op 15 mei 1940 werd de capitulatie getekend.

Ik ben blij een Rotterdamse te zijn. Van mijn ouders en andere familieleden heb ik veel gehoord hoe het toen was. Rotterdammers staan bekend om hun veerkracht, werkzaamheid en doorzettingsvermogen. Daar ben ik trots op. Hoewel de stad niet meer is wat het geweest is, is het bewonderenswaardig hoe men de stad weer heeft opgebouwd. Niet meer zo mooi jammergenoeg. En altijd zal er het gevoel van gemis zijn. Het hart is weg.

Zadkine - 'De verwoeste stad'

Kleur

Dit schilderijtje is slechts 20 x 16 cm.

Het is een poging om minder gedetailleerd te gaan schilderen.

De kleuren vind ik zelf heel sprekend.

Nog steeds heb ik moeite om groot te werken.

***************

Zondagmiddag ben ik naar Arnhem geweest om de expositie te bekijken van Elly van Doorn.

Haar werk had ik al wel eens gezien op haar weblog maar in het echt is het toch heel anders. Verrassend ook. Ik ben heel erg onder de indruk van haar werk. De betekenis die Elly er aan geeft, de penseelvoering, de kleuren.

We hadden elkaar nog nooit in levende lijve gezien, wel contact via onze blogs. Het was een aangename en warme ontmoeting.
In de korte tijd dat we elkaar (door de drukte) konden spreken heb ik nog fijne tips gekregen en, niet onbelangrijk, bemoediging om vooral door te gaan.

Kijk ook eens op Schilderijen of op Picasa voor schilderijen van Elly. Het is de moeite waard.

Het was een mooie en leerzame en gezellige middag daar in Arnhem. Het weer werkte niet erg mee. Ik kwam een beetje (heel erg) nat thuis maar was heel voldaan.

Binnenkort ga ik toch eens een paar grote doeken kopen en dan maar iets proberen. Acrylverf is geduldig. Als het me niet bevalt kan er nog altijd iets anders overheen geschilderd worden. Gelukkig maar.

Beschermengel

Tekening: Ria Stoutjesdijk

Never drive faster than your angels can fly!!!

Om over na te denken

Hermes Trismegistos.

Gedurende de Middeleeuwen werd een grote reeks van geschriften aan hem toegeschreven, bekend onder de naam Hermetica, waaronder de Smaragden Tafel en de Corpus Hermeticum.

Hij is het meest bekend van zijn axioma: zo(als) boven, zo (ook) beneden, verwijzend naar de gelijkstelling van hemel en aarde, van de microkosmos en de macrokosmos.

Hij sprak de volgende woorden:

Zo binnen, zo buiten

zo groot, zo klein

zo boven, zo beneden

er is slechts één Leven en Wet

en de besturende kracht is één.

Er is geen binnen, geen buiten

geen groot, geen klein

geen hoog, geen laag

in het goddelijk bestel.

Stamboom

In de pauze-periode heb ik een aantal lessen gevolgd over "Stamboom onderzoek". Heel interessant. Ik was al een poosje bezig met het uitzoeken van een aantal zaken maar bleef regelmatig steken. Ik kwam niet goed verder omdat ik de juiste archieven niet kon vinden. In de cursus werd daar uitgebreid aandacht aan besteed. Inmiddels ben ik al weer een paar voorouders verder gekomen. Lastig is dat in mijn familie dezelfde voornamen erg vaak voor komen. Ook in de zijtakken en vaak in bijna dezelfde tijd. Zoek dan maar eens uit wie wie is.

Wel erg bijzonder om dat allemaal uit te zoeken. Het vinden van documenten, foto's en krantenartikelen is op zich al heel leuk. Het afstruinen op het net en in archieven duiken. Het maken van de stamboom kan op veel manieren. Kwartierstaten, bomen, schema's. Uitgebreid of één lijn volgen.

Het kost ook allemaal weer veel tijd. Ik vind het heerlijk.

Iemand in mijn familie is, dacht ik, ook al eens bezig geweest met onze stamboom. Het is dus zinnig dat ik dat eens navraag. Waarom dubbel werk doen. Ik hoop dat ik de gegevens dan mag raadplegen.

Overdenking

In de afgelopen tijd waren er veel dingen die mijn aandacht vroegen. O.a. vergaderingen, diverse bezoeken aan de acupuncturist voor een beknelde zenuw, de schilderclub, bezoeken afleggen. Ook heb ik informatie ingewonnen over het geven van een feestje. Daar kun je trouwens veel tijd insteken heb ik gemerkt.

Deze zomer word ik 70 jaar. Dat vind ik een mijlpaal en wil dat het liefst met allen die mij lief zijn vieren. Omdat mijn huis, voor allen, daar toch wel te klein voor is zocht ik naar een mooie locatie of naar andere mogelijkheden buitenshuis. Die heb ik wel gevonden en zelfs een offerte aangevraagd, maar dat gaat niet door. Ook zijn in de zomerperiode diverse mensen op vakantie en die zou ik dan heel erg missen. Vroeger was dat ook al niet leuk, ik was de enige in de klas die nooit kon trakteren vanwege de vakantie en in september mocht het niet meer. Ik probeer nu toch iets thuis te organiseren maar laat me wel verwennen door bijvoorbeeld een traiteur de hapjes te laten maken. Om dat allemaal te regelen heb ik nog wel even de tijd.

Waarom vind ik het zo fijn of belangrijk om die dag te vieren. In de eerste plaats ben ik elke dag opnieuw blij dat ik er nog ben. Dat ik redelijk kan functioneren, dat is wel anders geweest toen ik jong was.

Mijlpaal.
Mijn ouders hebben altijd heel hard gewerkt. Alles stond in het teken van 'als pappa met pensioen is'. Het is er niet van gekomen. Eind januari zou mijn vader stoppen met werken, mijn moeder werd ernstig ziek de kerst ervoor. Mijn moeder belandde in het ziekenhuis en is na een langdurig ziekenhuisverblijf overleden, 68½ jaar oud. Nooit hebben ze samen kunnen genieten van zelfs maar een klein beetje luxe.
Mijn broer en ik hadden steeds gezegd, mam, pap, probeer bij leven ook een beetje te genieten. Wij realiseerden ons daarna heel bewust hoe belangrijk elke nieuwe dag is. Inmiddels is mijn broer ook overleden, 66 jaar oud.

Voor mij is 70 jaar worden nu een heel belangrijk moment en hoop dat deze zomer dan ook te mogen beleven. Dat is toch echt een feestje waard?!

Het kasteeltje gaat niet door maar het wordt vast heel fijn.

Lente

Foto C.Gr.

Na zeventien dagen pauze ben ik weer terug. Soms is mijn hoofd te vol, soms te leeg. Zinnige dingen vliegen heen en weer in mijn hoofd en vinden geen uitweg in woorden of tekst. Ook nu is nog niet alles gestructureerd. Maar de mooie bloesem van de esdoorn wil ik hier toch even laten zien. Door de wind zijn toefjes ervan op het fietspad terecht gekomen. Het kleine groene bolletje is maar drie centimeter hoog en daardoor kun je goed zien hoe klein de afzonderlijke bloempjes zijn.

Foto C.Gr.

Cardabelle

Foto C.Gr.

Vandaag deze 'cardabelle' afgemaakt. Ik ben gefascineerd door alle soorten distels.
De cardabelle, ofwel carlina acanthifolia is wel een erg mooie. Mijn vriendin was een paar jaar geleden in het zuiden van Frankrijk op vakantie. In een plaatsje Saint-Guilhem-le-Désert


(one of the 152 most beautiful villages of France) zag zij aan de houten voordeuren gedroogde distels hangen. Groot, wel veertig centimeter in het rond. Dat waren de cardabelles. Men gebruikt deze distels als barometers. Zij vond ze prachtig.

Als verrassing wilde ik proberen om zo'n gedroogde distel voor haar te pakken te krijgen en heb via internet gezocht of zoiets misschien ergens te koop was. Dat is helaas niet gelukt.
Op het juiste moment zelf dus maar naar Frankrijk en eerst bestuderen waar deze precies groeien. Ik vrees dat dat niet zo vlug zal lukken.
Mijn fascinatie voor de distels heb ik nu maar omgezet in het schilderen van een van hen.

Afbraak

Zonder woorden

DE TIEN GEBODEN

ST. PIETER

Bijna lente

Foto C.Gr.

Vandaag zo'n heerlijke dag.

Aangenaam van temperatuur en fris tegelijkertijd.

Dus bijna lente.

Er komen ongetwijfeld nog koude dagen

maar dit is het begin van het afscheid van de winter.
Ik heb genoten van het buiten zijn.

Vivaldi - LENTE

Bij deze fijne dag hoort muziek.

Icoon fase 14 - Laatste bewerking

Een klein detail moest nog worden toegevoegd. De lichte rand aan de binnenzijde van het kader.

Nu moet de icoon ongeveer 2 à 3 maanden volledig drogen en kan dan met lak of bijenwas afgewerkt worden.

Inmiddels hebben we bevestiging gekregen dat we onder begeleiding van onze leraar nog een icoon mogen maken. De materialen: krijt, pigmenten, bladgoud en hulpmiddelen hebben we nu ook zelf allemaal aangeschaft.

De afbeelding is nu vrij naar ieders keuze. Dat geeft dan natuurlijk een heel gevarieerd beeld. Wel leuk.

Vanwege de voorbereiding (het prepareren van de plank en het maken van de tekening van een afbeelding) en vakanties gaan we waarschijnlijk in september weer verder.

Verkeersles

Vanmorgen kwam er een lange rij kinderen op de fiets voorbij. Het was duidelijk wat de bedoeling was. Met fel oranje hesjes aan gingen ze beslist naar verkeersles. Geflankeerd door drie volwassenen met groene hesjes. Auto's stopten netjes tot de hele sliert voorbij was. In de bocht dichtbij mijn flat geen overbodige luxe, want men scheurt hier geregeld aardig hard door die bocht.

Verkeersles. Het deed me denken aan mijn eigen verkeersles. Zonder hesjes en met een klein aantal kinderen tegelijk en één meester. Alleen verkeersles op de fiets, lopend oversteken enzo, dat was niet opgenomen in de les. Misschien was het vroeger (nog) niet nodig. Het is nu natuurlijk veel drukker.

Iets wat me al mijn verdere leven opvalt is dit: Ik leerde op- en afstappen aan de kant van het trottoir, daar waar je kettingkast zit. Heel duidelijk aangegeven door de politie. Dit is het minst gevaarlijk! werd uitdrukkelijk gesteld. Dat vind ik nog steeds. Ik zie het eigenlijk niemand zo doen. Ik kom dan ook in de knel bij de opgang van de fietsenstalling in de stad. Net zo lang wachten tot niemand meer naar boven of beneden gaat aan de, voor mij, verkeerde kant. Om dit ongemak op te lossen heb ik geprobeerd het ook anders te doen, hetgeen mij niet is gelukt.

Vreemd eigenlijk, veiligheid gaat toch voor alles lijkt me. Ik ben benieuwd hoe het nu wordt aangeleerd, of let men er helemaal niet op hoe men op- of afstapt?

Wel spannend!