Leraar

Steeds meer kom ik tot de ontdekking dat ik toch leraar had moeten worden. De laatste tijd ontmoet ik veel mensen die met vragen bij me komen en antwoorden van me verwachten. Die kan ik in de meeste gevallen ook wel geven. De onderwerpen variëren maar hebben te maken met mijn werk en met de zaken waar ik altijd al mee bezig geweest ben. 

Wat betreft mijn werk is dat de podotherapie en de voetreflexzonetherapie en metamorfosemassage. Maar ook vragen over numerologie en spirituele psychotherapie. Over geloof en religie. Een breed terrein. Veel mensen zijn bezig met bewustwording en allerlei vragen borrelen dan op. Via allerlei wegen komt men dan soms bij mij. 

Ik ben dankbaar dat ik dan wat licht kan laten schijnen en kan helpen in hun zoektocht.

Het mooie van al de onderwerpen die ik noemde is dat er een grote relatie is tussen die onderwerpen. Het één loopt over in het ander. Je zou kunnen zeggen het loopt van de aarde naar de hemel.

Het is mooi als je voor iemand de deur naar hun Zelf een beetje open kunt zetten.

 

Foto van Froukje

Ontmoeting

WATER

Ontmoeting III

Het vervolg op twee eerdere blogs over een interessante ontmoeting in de trein. Het ging over water. Het gesprek was te kort. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Waar gaat een interessante man met zoveel kennis heen, verder dan Apeldoorn. Dat moest volgens mij de universiteit in Enschede zijn. Ik zocht de website van de universiteit op en op de eerste pagina vond ik meteen het antwoord: Prof.dr.ir. A.Y. Hoekstra krijgt een eredoctoraat in Roemenië.

Hij ontvangt het eredoctoraat vanwege zijn bijzondere bijdragen aan de ontwikkeling van het vakgebied integraal waterbeheer en duurzame ontwikkeling. Enzovoort.

Een felicitatiemail van ons beiden is door hem heel erg gewaardeerd en hij wist nog precies waarover we in de trein gesproken hadden. Hij wenste me ook nog veel succes met mijn ‘vindingen’.

Zoals er een Ecologische-footprint bestaat Zo bestaat er ook een  “WATER-FOOTPRINT”. Deze watervoetafdruk is geïntroduceerd door prof. dr. ir. A.Y. Hoekstra. de Twentse hoogleraar van TU-Twente in Enschede. En met deze man spraken we in de trein.
CV.

Arjen Hoekstra is professor in Water Management aan de Universiteit Twente en is gespecialiseerd in water resources management, stroomgebiedbeheer, beleidsanalyse, systeemanalyse en de wetenschap van duurzame ontwikkeling. Hoekstra volgde zijn opleiding aan de Universiteit van Delft, waar hij een MSc in civiele techniek cum laude behaalde en een PhD graad in beleidsanalyse. Hij heeft ervaring in diverse academische omgevingen in Nederland en daarbuiten. Hij bezocht meer dan vijftig landen ter wereld en heeft daardoor een breed internationaal netwerk. Hoekstra leidde en nam deel aan een breed scala aan interdisciplinaire onderzoeksprojecten en begaf zich op die manier op verschillende terreinen: van de milieu- en aardwetenschappen, engineering en economie tot de antropologie en beleidswetenschappen.

Meer over Arjen Hoekstra kun je vinden op de site van TUTwente.

Wat is een watervoetafruk? Onderstaand een artikel erover dat in de National Geographic heeft gestaan.

Je kunt de afbeelding met de rechtsklik kopiëren en plakken en daarna inzoomen. 

Het bestuderen waard.

Door de warmte, de hitte  van de laatste dagen ( 30°C. in de kamer) wordt steeds duidelijker hoe belangrijk water is. Door deze ontmoeting werd ik nog veel meer bepaald bij het gebruik van water. Iets waar ik toch al zuinig mee omsprong. Maar feiten en cijfers maken nog meer duidelijk.

Een ontmoeting om nooit meer te vergeten. Zoiets kun je toch maar mooi meemaken in een trein. We hebben ervan genoten.

Ontmoeting

Ontmoeting II

In een eerder blog gaf ik aan dat er iets verrassend gebeurd is op de terugreis naar huis van Den Bosch naar Apeldoorn. Althans voor ons was dat zo. We hadden een overgangsbewijs 1^e klas gekocht omdat we dachten dat het druk zou zijn in de trein. In Amersfoort moesten we overstappen. 1^e klas coupés stoppen meestal dicht bij een uitgang. Deze keer niet omdat het een internationale trein was vanaf Schiphol naar Duitsland. Helemaal achteraan was nog een coupé vrij. Net op tijd binnen.

Er zat een jonge man in ruiten overhemd met de schoenen uit, lekker onderuit gezakt, met een rugzak op de grond. Niets schokkends aan dus. Hij ging koffie halen in de restauratie. We zeiden: Lekker als het zo koud is. Ja, zo gaat dat in Nederland, we praten veel over het weer, maar het was echt erg koud die dag. Hij antwoordde dat het in Italië ook erg koud was en zo ontstond een gesprek. Hij was naar een congres in Milaan geweest en ik vroeg of het een interessant congres was. Hij lachte een beetje en zei: Ik hoop het maar want ik heb zelf de lezing gehouden. Nieuwsgierig als ik ben vroeg ik of ik mocht weten wat het onderwerp was.
Watermanagement en Waterbeheer en Duurzame ontwikkeling. Had hij ook nog met de prins te maken vroeg mijn vriendin. Nou nee, was het voorzichtige antwoord. Het gesprek ging dus over water. Ik vertelde van mijn plan om de woestijnen terug te dringen met het plaatsen van objecten om het kleine beetje water dat door de kringloop van het water aan de randen van de woestijnen door die objecten opgevangen zou kunnen worden. En deze dan steeds verder te verplaatsen de woestijn in.

Zie Label: Wetenschap – Woestijn 19 maart 2009 (In mijn plan waren het een soort plastic bomen. Meerdere vliegen in een klap. Werkgelegenheid om de bomen te maken, het plastic-eiland uit de oceaan vissen en recyclen enzovoort).

De temperatuur zou toch te hoog zijn en het zou niet lukken. Jammer. Ik nam mijn toevlucht toen maar tot het project van Geoff Lawton, Permacultuur en vroeg wat hij daarvan vond.
Permaculture-Greening the Desert Final(2009).mp4 Zie daar verder.

Het antwoord kon hij al niet meer geven want we waren inmiddels in Apeldoorn en het gesprek moest daardoor beëindigd worden.
Tot nog toe alles bij elkaar nog niet zo heel speciaal, maar wel leuk.
Dat was ontmoeting II. Het vervolg in een later blog.

Ontmoeting

Ontmoeting I

Een paar weken geleden was ik met mijn vriendin in ’s Hertogenbosch en later op de dag nog in Hedel bij haar familie. Mijn vriendin was daar voor een reünie met haar studiegenoten. Ik had daar niet zoveel te zoeken hoewel ik enkelen er van wel kende. Na een kop koffie met een Bosche bol ben ik dan ook weggegaan en ben in de stad in een paar winkeltjes geweest waar we meestal even gaan neuzen. Maar… daar was ik al vlug uitgekeken. Het was die dag nogal koud en wat doe je dan als je in Den Bosch bent, dan ga je naar de Sint Jan. Dat is traditie, dat was niet mijn traditie maar sommige dingen neem je gemakkelijk over. Er is altijd wel iets te zien, bijvoorbeeld de glas in lood ramen van Marc Mulders.  En ook wel iets te doen, een kaarsje opsteken bijvoorbeeld bij de “Zoete Lieve Vrouw van Den Bosch”. Ik wilde er ook naar iconen gaan kijken of er misschien kaarten van kopen. Dat is niet gelukt. Rond het middaguur werd er een mis opgedragen en ik ben er achterin bij gaan zitten. De woorddienst was toen al afgelopen dus waar over gepreekt was weet ik helemaal niet. Opvallend was de zéér devote houding van de meeste mensen. Een houding die ik eigenlijk nooit zie in mijn eigen stad Apeldoorn. Misschien is het nog de Brabantse mentaliteit ten aanzien van de RK-kerk. Ik weet het niet.
Nadat ik nog wat rond gelopen heb, ben ik teruggegaan naar het ontmoetingspunt. Mijn vriendin zou een deel van de reünie meemaken maar niet alles. Daarna naar familie in Hedel waar het ook nog heel gezellig was.

Aan het begin van de avond gingen we met de trein weer huiswaarts. Niet wetend wat een aangename verrassing ons nog te wachten stond.
Daarover meer in Ontmoeting II.

Dana

1944 Tweede Wereldoorlog.

In het voorjaar 1944 vond de inundatie plaats. Dit was geen natuurramp, maar het bewust onder water zetten van het land door de Duitse bezetter.  Ook Goeree-Overflakkee werd onder water gezet. (30-90 cm). Foto van Den Bommel. De dijken waren opgeblazen.  

De Duitsers waren bang dat de geallieerden (o.a. Amerika en Engeland) hier aan zouden vallen. (De aanval op D-Day 6 juni 1944 vond echter plaats in Normandië in Frankrijk.) De mensen die in de overstroomde gebieden woonden moesten verhuizen. (evacueren).

In die tijd kwamen tante Dana, oom Leen en Pie(tje) vanuit Oude Tonge bij ons in Vlaardingen in huis. Ik was toen nog net geen vier jaar oud. Ze bleven bij ons tot eind juli 1945. Voor mijn ouders was het denk ik niet gemakkelijk omdat onze woonruimte niet groot was. Ik weet wel dat ze het met liefde hebben gedaan. Af en toe waren er spanningen want in de Hongerwinter in het Westen van het land was het moeilijk om aan eten te komen. Mijn vader die in die tijd niet zo gezond was, is op de fiets een paar dagen weggeweest en kwam terug met een klein zakje aardappelen. Toch weer even iets te eten. De gaarkeuken was onze uitvalsbasis zal ik maar zeggen. Als ik het woord gaarkeuken alleen al hoor krijg ik rillingen over mijn lijf. Het was dan ook niet te eten, maar dood gingen we niet. Dat nou ook weer niet.

Ik was bang. Voor de overvliegende vliegtuigen. Veel vliegtuigen die laag over kwamen en erg bromden. Het bombardement van Rotterdam heb ik alleen meegemaakt in de buik van mijn moeder. Dat was nog veilig. Vanuit Engeland verder naar Duitsland kwamen ze over Vlaardingen heen. Het ging ook wel eens fout, in het havengebied werd wel eens een vliegtuig neergeschoten.  Maar het geluid steeds weer boven ons huis….ik kroop dan vlug onder een tafel, waar ik ook was. Van mijn moeder moest ik eigenlijk dapper zijn, wat ze dan precies zei weet ik niet meer, maar tante Dana nam het altijd voor mij op en van haar mocht ik zelfs onder de keukentafel mijn matrasje leggen als me dat rustig maakte. Mijn moeder had daar uiteindelijk vrede mee. Toen ik ouder was schrok ik altijd nog als er vliegtuigen overkwamen. Later begreep ik dat dat resten uit de oorlog waren.

Begin 1945, ’s morgens vroeg. Tante Dana was altijd vroeg op. Wekte mij vanonder de keukentafel en was heel lief voor mij. Zingen deed ik veel en het leukste was om heel vroeg door een kiertje van de deur in de nog heel stille straat te zingen:


                                                       ‘t Zonnetje schijnt zoo heerlijk schoon.
                                                          ’t Vogeltje zingt op held’ren toon, 
                                              ’t Windje suist zoo zacht, ja het zingt met ons mee.
                                            In de weiden dartelt het jolige vee. Lustig klinkt mijn lied. 
                                                               Wie zingt met mij mee? 

Een paar keer achter elkaar. En dan weer vlug de deur dicht doen. En samen hadden we dan heel veel schik. Het klonk wel mooi in die stille straat.

*********************************************************************************

De naam DANA betekent 'geschenk' en staat daarmee voor de kwaliteit van het geven. Tevens draagt het de betekenis van het 'delen' in de zin van communiceren in zich. De handen staan symbool voor deze kwaliteiten. In het boeddhisme staat Dana voor een van de zes deugden, namelijk die van vrijgevigheid, vriendelijkheid en openheid. Dana is voor boeddhisten een van de verdienstelijkste dingen die we kunnen doen. Liefdadigheid of edelmoedigheid. Echte dana betekent dat je uit vrije wil geeft, zonder aan jezelf te denken en in het vredige besef dat anderen kracht uit je daad zullen putten.

Daarover later meer. 

Autorijden

Een paar weken geleden moest ik mijn rijbewijs verlengen. Dat uiteraard gedaan omdat ik het ook nodig heb voor mijn Saxonette (dat was vroeger een Spartamet). Omdat ik geen auto heb was het al een heel lange tijd geleden dat ik zelf in een auto had gereden. Daar had ik wel erg veel zin in. De stoute schoenen aangetrokken en bij een rijschool informatie gevraagd of er lessen waren voor "her-intreders". Ja dus en meteen een afspraak gemaakt. Vanmiddag een les van twee lesuren, dat zijn 100 minuten, achter elkaar gedaan. Het type auto kende ik niet, het was dus even wennen hoe de auto zou reageren. Eerst iets te hard geremd maar verder een heerlijke middag gehad. Langs allerlei kleine lastige weggetjes met vooral veel bochten; hellingproef, schakelen,  weten hoever je van de kant af bent enzovoort.  Vooral aandacht voor die vervelende uitstaande spiegels van geparkeerde auto's. Maar ook dat ging goed. De hele stad en buitengebieden en ook op de snelweg nog even gereden. Het eindresultaat was prima volgens de instructeur. Op mijn vraag hoe het volgens hem was gegaan was zijn antwoord: Goed tot Zeer goed. Nou dat is een heel lekker gevoel moet ik zeggen. Over twee weken nog eens zo'n zelfde les van 100 minuten en dan vooral extra aandacht voor inparkeren, achteruit rijden en de snelweg nog wat langer berijden om allerlei situaties tegen te komen. Ik verheug me er nu al op.  

Blij

Enige tijd geleden zag ik bij een kennisje, Mini Z. een schilderij van haar. Ik werd er direct door geraakt. En zoals vaak kun je niet meteen verklaren waarom dat is. Ik vroeg haar: als je het ooit een keer wilt verkopen mag ik dan boven aan het lijstje staan als gegadigde. En ja dat kon. Het zou nog wel even duren want Mini had het nog maar pas klaar. Toch plotsklaps vertelde ze dat de koop mogelijk was. Mijn emotie over het schilderij heeft haar ertoe gebracht het mij te gunnen. En uiteraard heb ik niet lang geaarzeld. Het heeft een mooi groot formaat, 60 x 80 cm. Het hangt nu in mijn kamer en ik ben er reuze blij mee. Steeds zie ik er meer in, en omdat ik haar een beetje ken weet ik ook welke emoties hebben gespeeld toen zij het maakte. Het is geschilderd in de stijl van János Bittenbinder. Zijn schilderijen vind ik prachtig.

Later over János meer omdat mijn blog gewijzigd is kan ik het hieronder niet kopiëren.

Zicht

Al een lange tijd was mijn zicht niet optimaal. Na allerlei controles was het nodig dat een oog van staar moest worden ontdaan, maar gelukkig was er nog geen sprake van Macula Degeneratie. Iets dat in mijn familie voorkomt. De afspraak voor behandeling was ook niet zo snel, er was pas een oogarts overleden en de patiënten moesten worden overgenomen door de andere artsen. Maar uiteindelijk was ik aan de beurt. Inmiddels is dat ook al weer 8 weken geleden. Bij een nacontrole werd me geadviseerd toch nog even te wachten met het aanpassen van nieuwe glazen in de bril. Alle oude(re) brillen heb ik geprobeerd of er daar nog een bij was waar ik dichtbij nog iets kon zien. Nou nee, mijn armen waren hiervoor toch te kort. Alle kleine(re) letters heb ik met een loep moeten bekijken. Erg lastig. Om over kleine penselen maar niet te spreken. De iconen moeten dus ook nog wachten. Over een week kan ik bij de optimetrist terecht. Eind augustus ben ik dus weer gebrild.

De wereld is wel veel lichter geworden.

Eindelijk

Al bijna zes weken geen logje meer geschreven. De hand speelde nog geregeld op, maar ook dat wat ik al langere tijd van plan was. Het reorganiseren van het een en ander in huis en de administratie. Diverse zaken heb ik in die tussenliggende tijd aangepakt en langzamerhand is er orde geschapen. Eindelijk! Het geeft wat rust in het hoofd en daardoor is er weer ruimte om aan andere dingen te denken.
Met het iconen-schrijven ben ik ook behoorlijk achter geraakt en het ritme hiervoor terugvinden komt gelukkig ook weer terug. Hiervoor heb je echt rust nodig anders lukt het van geen kant.
Nu ligt dat natuurlijk ook aan mijn type van zijn. Een van de wonderlijke dingen die voor mij gelden is bijvoorbeeld: Moet ik vanmiddag weg, begin dan 's morgens maar niet aan een klusje dat veel aandacht nodig heeft. Al is het klusje nog zo simpel, de verfpot, bijvoorbeeld, valt dan geheid uit mijn hand. Op andere momenten kan het niet preciezer. Ja een (dit) mens zit ingewikkeld in elkaar.

'Ont'hand

Al een paar weken behoorlijk onthand. Mijn rechter hand heeft een paar breukjes opgelopen door een val met mijn Sachsonette (vroeger heette dat een Spartamet). Gladde bladeren, slippen en tegensturen en de stoeprand die me deed vallen. Regenjas geheel aan flarden en hand bezeerd. Er waren een scheur in een middenhandsbeentje en een breuk in mijn handwortelbeentje op de foto te zien. Van half vier 's middags tot acht uur 's avonds in het ziekenhuis vertoefd. Er kwamen diverse ambulances met meer urgente situaties binnen en ja die gaan voor. Het was wel lang wachten.
Dus gips tot de elleboog. Knap lastig en in het begin was het behoorlijk pijnlijk.
Met zwaar gips naar huis met de bus. Ik was hobbelend nog met de S. naar het ziekenhuis gereden omdat er even niemand was om me te brengen. Ik verwachtte ook niet dat ik in het gips zou gaan. Misschien een tape of bandage maar nee. Je mag en kan met gips ook niet op de fiets van de verzekering heb ik me laten vertellen en het ging ook niet meer.
Iemand heeft gelukkig de S. met een grote auto opgehaald.
En daar zit je dan. Nu ben ik wel rechts maar vooral dubbelhandig en dat is wel prettig omdat ik niet voor 100% onthand ben. Toch zijn er veel situaties die om twee handen vragen en dat maakt het niet aangenaam. Vooral mijn schouders (die toch al niet zo goed zijn) worden extra belast. Als je alleen bent kun je niet alles gewoon blijven doen en is hulp onmisbaar. Er gaat veel tijd zitten in de gewoonste dingen en het is veel vermoeiender.
Wat is het toch geweldig dat een mens normaal gesproken de beschikking heeft over twee handen, twee voeten enz. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt dat alles niet zo vanzelfsprekend is.
Al twee keer nieuw (kunststof)gips gekregen. Voorlopig nog veertien dagen. Daarna zie ik wel weer wat er dan nog moet gebeuren. Na de foto zal blijken of het weer goed is daar binnenin. Anders weer gips of een bandage? Voor een breuk staat al gauw zes weken gips. Ik hoop het niet.
Schilderen en het iconen schrijven zit er voorlopig niet in. De precisie zal nog wel even weg zijn.
Iets dat ik heel jammer vind.
Maar ach ik heb nog veel leeswerk en een paar leuke computerwerkjes te doen, dat moet wel met één hand en duurt dus lang. Daar besteed ik dan mijn tijd maar aan.
Ik ga ook maar weer eens blogs bekijken en ik ben op zoek naar een paar familieleden die in Amerika wonen.
Genoeg te doen dus.

Pech

De vervanging van de hemelwaterbuis is klaar. De werkzaamheden in huis vielen mee. Geen tegenslagen bij mij in huis. Afgesproken was dat mijn kast weer precies op zijn oude plaats gezet kon worden. Maar op een paar millimeter na lukte dat dus niet. Op geen enkele manier te doen. Dat betekende een stelling afbreken. Zo'n ouderwetse stelling van vierkante (zulke dus)betonstenen met planken. Zwaar. Alles er eerst af natuurlijk. Verzetten en daarna de kast op z'n plaats. en de boel weer opbouwen. Ik was vreselijk vermoeid. Ik heb dan ook verder niets gedaan. De kast gereorganiseerd, daar was ook veel werk aan. Vandaag de andere kast ingericht. De laatste restjes en kleine rommeltjes opruimen en dan eerst even goed uitrusten.

Fotograferen

Regelmatig zet ik foto's bij mijn logjes. Ik heb nu 1½ jaar mijn fototoestel. Een OLYMPUS 840µ. Een aangenaam werkend en prettig in de hand liggend toestel. Er kan er veel mee, de functies zijn echter zo uitgebreid dat het even duurt voor je dit alles onder de knie hebt, ofwel in handen hebt.
Ik dacht, een fotocursus is nog niet zo'n gek idee. Veel van de functies kan ik nog niet goed gebruiken en het is natuurlijk niet handig als je bijvoorbeeld voor elke foto eerst de handleiding moet raadplegen. Er werd een cursus aangeboden voor digitale fotografie. Goed idee. In Twello, tegenwoordig bereikbaar per trein, werd deze cursus aangeboden door een fotohandelaar. Lekker dicht bij het station, altijd fijn als je 's avonds laat weer naar huis moet. Er was nog plaats, ik gaf me meteen op. Toen ik het gemak van de fotohandel dicht bij het station noemde viel er een stilte aan de andere kant van de lijn. Mevrouw, de cursus wordt in het industriegebied gegeven, daar hebben we de studio. Grote pech dus, want om 22.30 uur ongeveer drie kwartier lopen {er rijdt daar geen bus(je)} was dus niet haalbaar. Niet vanwege de late trein en in Apeldoorn de laatste bus, maar ook omdat ik me zo laat in mijn eentje in die omgeving niet veilig zou voelen.

Toch ga ik nu proberen of er nog ergens anders een cursus is. Misschien kan ik dan de kwaliteit van mijn foto's optimaliseren.

Concert

Vanmiddag in onze concertzaal Orpheus een prachtig concert bijgewoond. De uitvoerenden waren "Anima Eterna Brugge" onder leiding van de zeer bekende dirigent Jos van Immerseel.

Het programma was:

Frederic Chopin - Concerto in mi mineur no 1 pour piano et orchestre, opus 11. De solist op pianoforte was Pascal Amoyel.

Dit werk van Chopin is een heel 'stevig' stuk. De virtuositeit van Pascal was geweldig. Toch is dit concerto van Chopin mij iets te stevig. Ik denk dat als ik dit werk voor de radio zou horen ik het afgezet zou hebben. Nu ik erbij was en alles kon volgen bij alle partijen werd ik er helemaal bij betrokken. Het middendeel vond ik dan weer prachtig.

Na de pauze:

Franz Schubert - Sinfonie in C "die Grosse" D 944.

Dit was totaal anders van klank. Het orkest spelde de sterren aan de hemel. Ik genoot.

Vanmiddag was op de televisie bij het programma Podium ook een uitzending gewijd aan Schubert. De bariton Matthias Groene (wat een prachtige stem heeft hij) repeteerde met dirigent Jaap van Zweden voor het concert dat morgenavond (laat) wordt uitgezonden. Prachtige Schubertliederen. Een aanrader.

Alles bij elkaar een fijne muziekdag.

Huis

Vanaf gisteren staat mijn huis een beetje vol met losse spullen. Rommelig dus. In de kamer die ik heb ingericht als schilderkamer moet een hemelwaterbuis vervangen worden. Die buis loopt vanaf het dak door 12 verdiepingen heen, afgetimmerd met een koof. Op sommige verdiepingen zijn er ook wastafels op aangesloten. Dit geheel bevindt zich in een hoekje waar ik een kast heb staan, vol met zware spullen die allemaal te maken hebben met het schilderen.
O.a. dit:

De kast moet er weg en dus leeg, anders is het niet te verzetten. Maandagmorgen héééél vroeg wordt de buis vervangen. Al vele malen is er op verschillende plaatsen in de flat lekkage geweest, met veel waterschade. Het was dus wel tijd dat er iets aangedaan werd. Helaas plande men bij de woningbouwvereniging de werkzaamheden niet zo efficiënt. Als alles net weer in orde is gebracht komt men met nieuwe werkzaamheden de boel weer op de kop zetten. Om mistroostig van te worden. Er moet een nieuw gat geboord worden door de betonnen vloer. De oude (stinkende) buis wordt verwijderd. In de hoop dat bovenwonende flatbewoners dan geen water meer door de wastafels kieperen. Dit gebeurde namelijk wel bij mijn vriendin in en andere strang van het gebouw. Een grote plons afwaswater door de hele kamer. Jakkes. Hoewel iedereen uitgebreid is geïnformeerd is het toch nog fout gegaan. Nu maar hopen dat men in deze strang de brieven nog eens goed heeft gelezen.
Mijn iconenmateriaal maar helemaal apart gezet. Het huiswerk hiervoor gaat gewoon door.

Lezen

Lekker in de trein zitten lezen.

Van huis tot huis drie uur reizen. Eerst met de bus, daarna doe ik er met de trein anderhalf uur over om in Rotterdam te komen. Dan nog de metro en een eindje lopen. Eerst in Rotterdam de OV kaart opgeladen want anders kom je niet in de metro. De strippenkaart kun je daar niet meer gebruiken.
Al met al een lekker lange tijd om te lezen en dan ook nog drie uur terug natuurlijk. Het was niet echt druk, gelukkig maar want ik moest me best concentreren op de inhoud van mijn boek. Op de site van een medeblogger had ik een titel gevonden met een korte beschrijving van de inhoud. Ik werd er door gegrepen en heb het meteen besteld. Het onderwerp interesseerde me heel erg. Het boek is van de Vietnamese zenmonnik Thich Nhat Hanh met de titel: Boeddha leeft, Christus leeft. Op de achterkant van het boek staat het volgende:
"De internationaal bekende zenmonnik Thich Nhat Hanh neemt al decennia lang deel aan de dialoog tussen de twee grootste levende contemplatieve tradities, en ontdekt in het christendom een schoonheid die alleen een buitenstaander kan overbrengen. In helder, beschouwend proza onderzoekt hij de sacraliteit en het mededogen die de twee tradities gemeen hebben, en hernieuwd ons inzicht in beide..........In Boeddha leeft, Christus leeft, trekt Thich Nhat Hanh opmerkelijke parallellen tussen beide tradities waardoor ze hand in hand een zelfde bevrijdende weg behandelen. In het christendom herkent hij in de helende kracht van de Heilige Geest wat in het boeddhisme wordt aangeduid als de bevrijdende werkzaamheid van oplettende aandacht en aanwezigheid. In het boeddhisme herkent hij de christelijke liefde in de vorm van onvoorwaardelijke mededogen met alle levende wezens. Beide tradities beklemtonen bovendien het belang van spirituele beoefening en gemeenschapszin."
Toen ik vier jaar oud was, ik schreef daar al eerder over, zei ik thuis: het is niet zoals jullie zeggen. In dit boek kwam ik de woorden tegen waarin dit werd bevestigd. Maar ook werden gedachten en gevoelens en dat wat ik weet verduidelijkt. De juiste woorden kwamen bij dat wat ik eerder misschien niet helemaal kon uitleggen. De boeddhistische begrippen kan ik (nog) niet onthouden, maar wel de inhoud ervan. De christelijke begrippen zijn me meer vertrouwd maar komen eigenlijk op hetzelfde neer. Er is geen wezenlijk verschil alleen de bewoording is anders. Wat me heel erg aanspreekt is hoe in dit boek de Heilige Geest wordt omschreven. "De Heilige Geest is de energie die door God gezonden is." De Heilige Geest die ik zo ervaar.
Ik had het boek bijna uit. Nog twaalf bladzijden, die ga ik nu nog even lezen.
Over de inhoud kom ik een ander moment nog wel te spreken.
Welterusten alvast.

Robot

GRAPJE!

Al een poos geen blogbericht gemaakt. Dat komt omdat het nog steeds niet echt lekker gaat met de benen. Het lijkt of ze niet bij mijn lichaam horen. Ik noem het robotbenen. Niet echt lekker soepel dus. Kennelijk toch meer beschadigingen dan ik hoopte. De pijn wordt gelukkig wel een beetje minder, dat mag dan ook wel na zoveel maanden. Er moet nog veel gedaan worden om het beter te krijgen. Misschien is nu de tijd aangebroken voor fysiotherapie. Dat was eerder niet mogelijk omdat er nog teveel schade veroorzaakt kon worden door intensieve training.

Ach ja .... we worden een dagje ouder zal ik maar zeggen.

Binnenkort weer een jaar erbij en daar

ben ik dan ook héél dankbaar voor,

want in de rolstoel (toen ik 28 jaar was, was daar sprake van)

ben ik gelukkig niet terechtgekomen.

Door hard aan deze situatie te werken zal ik er nu ook wel weer komen.

Poeh!!!










Ik ben trouwens ook blij
dat de warmte weer een beetje verdwenen is.
Dan kan een mens weer helderder denken.
Meer dan 30° C in de kamer. En in een andere kamer met een vleugje wind toch ook nog 28,3° C warm genoeg.