Beschermengel

Voor iedereen die een beschermengel nodig heeft.

 Foto van goud-acrylschilderij Cornelia Grootenboer.

 

Leraar

Steeds meer kom ik tot de ontdekking dat ik toch leraar had moeten worden. De laatste tijd ontmoet ik veel mensen die met vragen bij me komen en antwoorden van me verwachten. Die kan ik in de meeste gevallen ook wel geven. De onderwerpen variëren maar hebben te maken met mijn werk en met de zaken waar ik altijd al mee bezig geweest ben. 

Wat betreft mijn werk is dat de podotherapie en de voetreflexzonetherapie en metamorfosemassage. Maar ook vragen over numerologie en spirituele psychotherapie. Over geloof en religie. Een breed terrein. Veel mensen zijn bezig met bewustwording en allerlei vragen borrelen dan op. Via allerlei wegen komt men dan soms bij mij. 

Ik ben dankbaar dat ik dan wat licht kan laten schijnen en kan helpen in hun zoektocht.

Het mooie van al de onderwerpen die ik noemde is dat er een grote relatie is tussen die onderwerpen. Het één loopt over in het ander. Je zou kunnen zeggen het loopt van de aarde naar de hemel.

Het is mooi als je voor iemand de deur naar hun Zelf een beetje open kunt zetten.

 

Foto van Froukje

Lezing

Eerste Pinksterdag ben ik met mijn vriendin naar Utrecht geweest. Naar de Iconen-tentoonstelling "Goddelijke inspiratie" in het Catharijneconvent. Een expositie die zeer de moeite waard is. Ik heb er veel opgestoken. Niet alles vond ik mooi, maar dat is natuurlijk altijd een kwestie van smaak. Ik ontmoette daar een Amerikaan uit Californië. We hebben heel veel gesproken over de getoonde iconen en over iconen in het algemeen. Ik heb zijn e-mailadres gekregen omdat hij me nog, voor mij niet leesbare, teksten wil opsturen. Hij kon veel ontcijferen. Hij heeft overal in Griekenland en Rusland en in Amerika cursussen gevolgd bij zeer beroemde iconenschrijvers. Ik hoor daar nog meer over van hem. Heel interessant. Hoe zijn werk is weet ik nu nog niet maar ik vraag daar later natuurlijk wel naar.

Aan diverse mensen ook nog een en ander uitgelegd als ze zeiden er niet alles van te snappen. En .... ja dan kan ik natuurlijk niet laten er iets van te zeggen.

Een heel mooi moment was er met een nog jonge beveiligingsman. Hij stond bij de Amerikaan en mij mee te kijken. Er ontspon zich een mooi religieus gesprek.Ook ontroerend. Te ingewikkeld om dat zo even weer te geven, maar het was wel heel bijzonder. Toevallig? deze week een paar keer al zulke gesprekken gevoerd. Misschien moet ik me daar in specialiseren!?

Even een beetje rust en dan ga ik me al wat voorbereiden op december. Daar heb ik best zin in. 

Er is me namelijk gevraagd om half december een lezing te  houden over iconen. Dat is een breed gebied. De geschiedenis is nogal uitgebreid dus moet ik veel studeren. Ook komt dan de diepere betekenis van een icoon en de techniek aan de orde. Ik heb al wel ideeën hoe ik dat ga indelen. 

Maar voor nu even geen icoon maar een idee voor een acryl schilderij uitwerken. 

Goede Vrijdag

Kerken

En toen waren er nog vier.

Zondag de derde RK-kerk gesloten in Apeldoorn. 1 -  De Hubertuskerk: bij de nieuwbouwplannen gesloopt en daarna deze plannen niet meer ondersteund door bisdom. 2 - De Fabianus- en Sebastianuskerk door instortingsgevaar per direct gesloten. Zie bovenstaande berichten. 3 - Deze zondag de Bonifatiuskerk: een te oud gebouwtje en geen geld om te vernieuwen.
Op termijn zal er 1 kerk over blijven voor de eredienst in heel Apeldoorn. Binnen twee jaar zal er nog weer een kerk sluiten.Twee kerken zijn Rijks- of Gemeentemonument, wat daar mee gaat gebeuren is nog niet duidelijk. 

Van het heilige spirituele getal 7 zal het voorlopig verworden tot het materiële getal 4. En uiteindelijk tot het individualistische getal 1.
Tekenend voor de kerk?

Afbraak (geen Apeldoornse kerk)

Boeken

Dit zijn drie nieuwe boeken die ik pas heb gekocht:
Willigis Jäger:     Elke golf is de zee. Mystieke spiritualiteit.
Bram Moerland:  Schatgraven in Nag Hammadi.
Hans Stolp:       Maria Magdalena, of het lot van de vrouw.
Hieronder wat men er over schrijft.
******************************************************************

Williges Jäger wil de verschillende mystieke tradities opnieuw in de belangstelling plaatsen, tot leven te wekken en ze met elkaar en met het moderne wereldbeeld verzoenen. In dit boek begeleidt hij de lezer op zijn persoonlijke zoektocht naar waarheid en naar de diepere zin van het leven. Er worden antwoorden voorgesteld en oplossingen aangeboden die voorbijgaan aan het oude vertrouwde wereldbeeld en een nieuwe visie bieden op mens en werkelijkheid. Het herontdekken van de rijkdom van de grote mystieke tradities maakt het mogelijk dat de toekomstige weg van de mensheid een 'weg naar binnen' zal zijn. Elke golf is de zee kwam tot stand op basis van gesprekken die Christoph Quarch voerde met Willigis Jäger, met als doel de lezer te helpen deze 'weg naar binnen' te ontdekken en te leren bewandelen. De kosmische visie en het holistisch denken van de auteur geven de hier gepresenteerde mystieke spiritualiteit een verrassende frisheid en actualiteit.

Neerslag van gesprekken met de Duitse benedictijner monnik en Zenmeester Willigis Jager. ……  Het boek wil een leidraad zijn bij het zoeken naar de waarheid en de diepere zin van het leven. De auteur tracht de verschillende mystieke tradities met elkaar en met het moderne wereldbeeld te verzoenen. Hij biedt daarmee nieuwe perspectieven op mens en werkelijkheid. Door middel van de rijkdom van de grote mystieke tradities leert hij de lezer 'de weg naar binnen' te bewandelen. Aan de orde komen onder meer 'de grondslagen van de mystieke spiritualiteit' en 'de spirituele beoefening van de mystiek'. De gesprekken zijn boeiende leesstof voor spirituele zoekers.

(Biblion recensie, Drs. C.J.G. v.d. Burg)

Gnostiek, waar gaat dat over?
Bram Moerland geeft in dit boek een helder en verstaanbaar antwoord op deze vraag.
Het onderwerp van dit boek zijn de gnostische teksten die werden gevonden bij Nag Hammadi in Egypte, die dateren uit de eerste eeuwen na Christus. Stap voor stap maakt Bram Moerland de lezer vertrouwd met de wereld waarin deze teksten geschreven werden.

Maria Magdalena heeft volgens Hans Stolp als enige van zijn discipelen Jezus werkelijk begrepen. Aan de hand van oud-christelijke teksten als de 'Pistis Sophia' beschrijft hij de tweestrijd tussen Maria Magdalena en Petrus, de rots waarop het instituut kerk is gebouwd. 'Heer, deze vrouw is onverdraaglijk voor ons', klaagt Petrus. Uitgezonderd Johannes, schrijven de drie andere bijbelse evangeliën op hun beurt de rol van Maria Magdalena volledig weg. Die tendens zet zich voort in latere eeuwen: waar zij in de eerste eeuwen nog 'de apostel der apostelen' werd genoemd, ging zij de geschiedenis in als de hoer en de bezetene. Een degradatie die zij overigens deelde met alle vrouwen in de geschiedenis van het christendom. Aan de hand van het ruim honderd jaar geleden ontdekte Evangelie van Maria Magdalena tracht Hans Stolp haar verloren geraakte geheime kennis weer boven te halen. Volgens Stolp heeft zij, net als Jezus, de hoogste inwijdingen ontvangen in buitenlandse mysteriescholen in India en Egypte. Hij nodigt de lezers uit haar inwijdingsweg te volgen en beschrijft de zeven 'knopen' die zij daarvoor moeten ontwarren. Wie haar weg volgt, wordt net als zij 'een wetende. Een mens in wie de liefde lichtend schijnt.'

(Biblion recensie, M.C. Brak)

"Onze Vader"

De vertaling van het Onze Vader uit het Aramees.

Bron van Zijn, die ik ontmoet in wat mij ontroert.

Ik geef u een naam opdat ik u een plaats kan geven in mijn leven.

Bundel uw licht in mij - maak het nuttig.

Vestig uw rijk van eenheid nu.

Uw enige verlangen handelt dan samen met het onze.

Geef ons wat we elke dag nodig hebben aan brood en aan inzicht.

Maak de koorden van fouten los die ons vastbinden aan het verleden, 
zoals wij ook aan anderen hun misstappen kunnen vergeven.

Laat oppervlakkige dingen ons niet misleiden.

Uit u wordt de alwerkzame wil geboren de levende kracht om te handelen, 
het lied dat alles verfraait, en dat zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.

Amen.

Afscheid

Zaterdagmidddag hebben heel veel mensen afscheid genomen van pater Wiel Bellemakers. Pater Bellemakers heeft in Hoenderloo meer dan 40 jaar de eucharistie vieringen voor het toeristenpastoraat en voor de Hoenderloose gemeenschap verzorgd. Uit alle windstreken waren mensen gekomen die in die 40 jaar aanwezig waren geweest in de vieringen. Als toerist of bewoner van een tweede huisje of via de campings hebben zij de kleine Heldringkerk gevonden en zijn er niet meer weggegaan.

Sommigen hebben zelfs, bijvoorbeeld uit de Randstad, hun kinderen laten dopen, de Heilige Communie of het Vormsel laten toedienen door pater Bellemakers.

Nog niet heel lang kwam ik ook in deze kerk. Mijn vriendin kent Wiel al meer dan 35 jaar maar wist lange tijd niet dat hij in Hoenderloo voorging en ik ging mee. Ik begrijp heel goed dat als je hier eenmaal was geweest je nergens anders meer wilde ‘kerken’. Ikzelf ook niet. Wat was daar dan zo bijzonder? In ieder geval werd er veel gezongen. De viering zelf ging natuurlijk volgens de regels van de liturgie. Uit andere kerken kwam ik soms onvervuld weer thuis. De preek was meestal een herhaling van de lezing in iets andere bewoordingen.
Pater Bellemakers heeft de gave van het woord. Heel intens. Altijd ging ik ‘geraakt’ en diep onder de indruk naar huis. De preek of de verkondiging was altijd diepgaand, actueel, liefdevol en heel inspirerend.
Maar nu is dat voorbij.
In een volle kerk werd het afscheid gevierd met een speciale eucharistieviering. Woorden van dank werden uitgesproken. Dankbaar, maar ook verdrietig om het wel begrijpelijke vertrek. Maar zoals Prediker o.a. zegt: Er is een tijd voor werken en een tijd voor rusten. Die tijd is nu voor Wiel aangebroken. Rust die ik hem van harte gun.

In restaurant ‘Rust een Weinig’ (ja echt) was gelegenheid persoonlijk afscheid te nemen. Zeer velen maakten daar gebruik van. De RK-gemeenschap Hoenderloo heeft een herinneringsboek samengesteld uit verzamelde, persoonlijke herinneringen of wensen van alle mensen die de pater kennen. Een cadeau werd aangeboden, een royale gift voor een project van de Lazaristen in China. Met koffie en vlaai (de pater komt oorspronkelijk uit Limburg) en een glaasje was het afscheid daar. Met pijn in het hart en een beetje stilletjes zijn we naar huis gegaan.

De Levende zegene en behoede u
de Levende doe zijn aangezicht over u lichten
en zij u genadig.
De Levende verheffe zijn aangezicht over u
en geve u vrede.

生活祝福你

生活使他的臉光照你

他們有憐憫

現場拉起他的臉上

你身上並賜你平安。

Dat wens ik je toe.

Het allerbeste Wiel, ik zal je missen.

Foto's C.Gr.

Afbraak

Zonder woorden

DE TIEN GEBODEN

ST. PIETER

Kerken lopen leeg

Als mijn geloofsgemeenschap niet een plaats is

waar mijn tranen worden begrepen,

waar moet ik dan naar toe om te huilen?

Als mijn geloofsgemeenschap niet een plaats is

waar mijn geest vleugels krijgt,

waar moet ik dan heen om te vliegen?

Als mijn geloofsgemeenschap niet een ruimte biedt

waar mijn vragen worden gehoord,

waar moet ik dan zoeken?

Als mijn geloofsgemeenschap niet een ruimte biedt

waar naar mijn gevoelens kan worden geluisterd,

waar moet ik dan naar toe om te spreken?

Als mijn geloofsgemeenschap niet een gemeenschap is

waar u mij begrijpt zoals ik ben,

waar kan ik dan naar toe om te zijn?

Als mijn geloofsgemeenschap niet een plaats is

waar ik kan proberen, en leren, en groeien,

waar kan ik dan gewoon mezelf zijn?

Tekst uit Askea parochie, Carlow, Ierland

Zon

"De traditionele religies zijn stralen van dezelfde zon"

H.P. Blavatski

Henri Le Saux

Zoek God totdat je Hem vindt voorbij iedere gedachte
over Hem en iedere indruk van Hem,
voorbij de gedachte die je je vormt over zijn ondenkbaarheid,
voorbij iedere indruk die je hebt over zijn onuitsprekelijkheid.
Om God te zoeken, zoek je ook jezelf,
voorbij jezelf als iemand die zich bewust is dat hij waarneemt,
dat hij voelt, dat hij denkt,
voorbij jezelf als iemand die zich bewust is dat hij zichzelf
waarneemt, zichzelf voelt, zichzelf denkt.
Zolang je je nog bewust bent van jezelf, heb je jezelf nog niet
bereikt.
Je bent even ver van jezelf vandaan als God van jou vandaan is.
God is je even nabij als jij jezelf nabij bent.

Henri Le Saux

Rust - Dag - Nacht

Onderstaand lied is een gezang. Op de een of andere manier treft me dit altijd als ik het hoor. Elk jaar bij een concert van een Chr. zangvereniging van Oldebroek wordt dit als slotlied gezongen. Met deze zangvereniging hebben we contacten. De dirigent van het Toonkunstkoor waar ik in gezongen heb is daar ook de dirigent. Al jaren gaan we dan ook met een groepje naar de concerten van hem. En als het slotlied dan gezongen wordt door iedereen ontroert het me. Wat het precies is, is eigenlijk heel moeilijk onder woorden te brengen. Is het de, voor mij toch poëtische tekst, is het de muziek? Of is het misschien omdat ik me elke nieuwe dag zo bewust ben van het feit dat ik die weer mag beleven. In mijn jonge jaren waren nieuwe dagen namelijk niet altijd prettig. Waarschijnlijk alles bij elkaar. De vertaling is van de dichteres Jacqueline van der Waals.

De opname hieronder heeft een lichte toon omdat het door jonge mensen gezongen wordt. Er bestaan nog andere uitvoeringen maar die zijn behoorlijk zwaar door het massale orgelspel.

De dag door uwe gunst ontvangen,

is weer voorbij, de nacht genaakt;

en dankbaar klinken onze zangen

tot U die 't licht en 't duister maakt.

-o-o-o-

Die dan, als onze beden zwijgen,

als hier het daglicht onderduikt,

weer nieuwe zangen op doet stijgen,

ginds waar de nieuwe dag ontluikt.

-o-o-o-

Zodat de dank, U toegezongen,

op aard nooit onderbroken wordt,

maar steeds opnieuw door mensenmonden

gezongen en gesproken wordt.

-o-o-o-

Voorwaar, deez' aarde zal getuigen

van U, die thans en eeuwig zijt,

tot al uw schepselen zich buigen

voor uwe liefd' en majesteit.

-o-o-o-

Advent

Advent
December Het is koud en guur en de mensen blijven steeds meer binnen. In de natuur is weinig kleur en fleurigheid. Alles trekt zich terug in zichzelf, de aarde is ontvankelijk en wacht. Het is vroeg donker. In oude culturen is deze periode van het jaar toegewijd aan de zon en het terugkeren van het licht. Men verkeerde in onzekerheid of de dagen ooit weer zouden lengen. De angst voor het duister werd bezworen met gebeden dat het licht weer zou terugkomen. Het is niet vreemd dat wij in deze tijd van verwachting en geboorte van het Licht vieren.

Verlangen naar Licht

In deze donkere tijd worden we ons bewust van het verlangen naar licht. In de adventstijd steken we in de kerk elke zondag een kaars aan. Ook thuis kun je het licht binnenbrengen om stil te staan bij de vragen in je hart. In afwachting van wat komen gaat en in de hoop en het vertrouwen dat eens zal uitkomen wat ons is beloofd.

Er staat iets te gebeuren

Wachten is geen passief afwachten, niets doen. Het is een actief proces van waken en alert zijn op wat gaat gebeuren. In de advent worden we opmerkzaam gemaakt van wat ons te wachten staat. We horen of lezen over de profeet Jesaja die ons vertelt dat er uitzicht in de ellende is; die ons oproept om ruimte te maken zodat God naar ons toe kan komen. Ook Johannes de Doper vertelt ons dat het goed mis is in onze samenleving. In deze tijd weer een heel actueel onderwerp. Doe er wat aan zegt hij, anders kun je het licht niet ontvangen. Het waarachtige Licht, dat iedereen verlicht, was komende. We worden in deze tijd voorbereid op de komst van een heel bijzonder iemand. Een kind dat Jezus zal heten.

Vieren

We zijn al zo'n twintig eeuwen bezig Zijn geboorte te vieren. Overal ter wereld wordt kerstmis op eigen wijze gevierd. Geen feest dat met zoveel liefde en zo intens gevierd wordt al kerstmis. We weten natuurlijk ook wel dat kerstdiners, kerstkaarten en kerstcadeaus, noch de kerstboom en de kerstman iets te maken hebben met het vieren van de geboorte van Jezus.

De traditionele missen, kerstnachtvieringen, kerstbijeenkomsten met samenzang. De prachtige muziek die speciaal voor advent en kerstmis geschreven is, de beeldende kunst en zo zijn er nog meer voorbeelden; dit alles raakt ons in ons diepste gevoel. Bijna reikt de hemel aan de aarde. Dit benadert al heel goed wat de bedoeling van kerstmis is. Maar waar gaat het werkelijk om?

Een belofte wordt ingelost

Het kind Jezus wordt gezonden om ons voor te leven wat Liefde is. Dat is iets waar we ons op kunnen verheugen. De komst van Jezus als de Christus is eveneens een belofte. Christus slaat niemand over. Je herkent Zijn aanraking in allesomvattende tederheid. Zijn Liefde breidt zich uit naar iedereen. Zijn ogen aanschouwen de Liefde van God in al wat Hij ziet. Niemand is uitgesloten en iedereen mag het Licht ontvangen. Het Christusbewustzijn brengt het licht in onze harten. En waar Licht is kan inzicht komen hoe te leven. Terwijl de duisternis in de wereld ons meer en meer omsluit moet ons innerlijk licht in kracht toenemen, zodat de wereld verlicht kan worden en we tot teken zijn in deze tijd.

Opnieuw geboren worden

De mysticus, meester Eckehart zegt: 'Als Jezus niet ook in jou geboren wordt, is hij voor niets geboren.' Hoe geven we gehoor aan die oproep? Bedoelt meest Eckehart misschien dat kerstmis niet alleen het vieren van Jezus' geboorte is, maar het vieren van die in ons, door Hem. De komst van Jezus in ons eigen leven, in ons innerlijk. Geboren worden is opnieuw beginnen. Vieren we elk jaar dat 'opnieuw beginnen', omdat we verzuimd hebben om Jezus in ons opnieuw geboren te laten worden? We blijven vieren tot in ieder van ons Jezus en de Liefde aanwezig is.

Elke dag wordt ons aangereikt om die keus te maken.

Wegwijzer
In de advent gaat de ster ons voor als wegwijzer, een licht in de duisternis van ons leven. Waar slechts één straaltje licht is, is de duisternis al verdwenen. De vervulling van het verlangen is thuis komen bij God. Het wachten is vooral een wachten op inzicht. Inzicht is naar binnen gericht zien. Wanneer we voorbij de uiterlijke dingen kunnen kijken die bij kerstmis zijn gaan behoren, wanneer we in de advent wachten en waken dan kunnen we het Licht vinden.

Iconen schilderen

Geruime tijd was ik op zoek naar een leraar of naar een cursus waar ik de grondbeginselen van het iconen schilderen zou kunnen leren. Er waren cursussen genoeg maar vaak ver weg en duur en ook nog intern. Een paar factoren die me tot nog toe niet aanspraken. Een pastor die ik ken en in mijn woonplaats woont schildert iconen. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en hem gebeld of hij mijn leraar wilde zijn. Het overviel hem wel maar na enige tijd denken heeft hij een lezing georganiseerd om te zien of er nog meer mensen zouden willen meedoen.

Donderdagavond bezocht ik zijn lezing. Gelukkig waren er nog twee, misschien drie andere gegadigden en ..... het gaat door! Eindelijk. Er werden prachtige iconen getoond, de techniek werd besproken, de materialen werden genoemd.

"Iedereen die een icoon gaat schilderen moet beseffen dat hij/zij een instrument is die een christelijke traditie voortzet, en dus geen 'eigen artistieke uiting' weergeeft. Zoals past bij portretkunst moet het resultaat altijd herkenbaar zijn, in dit geval voor de gelovigen voor wie de icoon wordt gemaakt."

Een opgave waar je je tijdens het schilderen terdege van bewust moet zijn.

Het mooie van iconen schilderen is (het heet eigenlijk iconen schrijven) dat er alleen natuurlijke materialen gebruikt worden. De verf bijvoorbeeld wordt met bepaalde (edel)steensoorten die heel fijn vermalen worden - de pigmenten - en eitempera gemaakt. Ook plantaardige en dierlijke kleuren worden gebruikt. Op iconen zie je meestal ook bladgoud. Dat is zo dun dat je het niet eens kunt vasthouden. De techniek hiervoor is erg moeilijk.

Eerst gaan we zelf thuis een plank prepareren, dat is de eerste stap. Begin november gaan we dan aan de slag.

In het boek, waarvan hierboven de omslag staat, wordt ook vermeld hoe je in stappen een icoon opbouwt. Heel informatief.

Het is een uitdaging voor me, maar ik heb heel veel zin om aan mijn eerste icoon te gaan beginnen.

De legende van Maria Aardevaart

Op 15 augustus wordt volgens de liturgische kalender het feest van Maria Tenhemelopneming gevierd. Katholieken weten dat natuurlijk wel. Maar deze keer ben ik een beetje recalcitrant.
De staking der Madonna's, of de legende van Maria Aardevaart is een legende die geschreven is in de tijd van paus Johannes Paulus II.
De schrijfster is Waltraut Wagner.
Het is een lang verhaal, maar leuk, triest en uitdagend. Het geeft te denken.
Even moed hebben om het uit te lezen, als je tijd hebt uiteraard.


De staking der Madonna's.
Toen enige tijd geleden vanuit Rome een wet uitgevaardigd werd dat vrouwen geen altaardienst meer mochten doen, wilden de madonna's uit alle katholieke kerken die dat hoorden ook niet langer meer in de kerken blijven. Ieder van hen volgde een innerlijke stem, drukte haar Kind of dode Zoon vaster tegen zich aan en verliet de heilige plek waarop ze stond. Ze daalden met vaste tred van de 'Eer der Altaren' af, sprongen moedig uit de smalle lijsten van hun schilderijen en plafondschilderingen, stapten uit hun aureolen en stralenkransen of liepen uit de kleurrijke vensters.
Voor ze op weg gingen doofden ze de vele kaarsen die om hen heen stonden en dachten droevig aan de mensen die ze voor hen aangestoken hadden. En waar ze zich ook op de wereld maar bevonden, ze wilden allemaal naar Rome om te demonstreren en volgden hun innerlijke stem.
Zo kwam het dat alle madonna's onderweg waren. De strakke Romaanse met hun ascetische figuur heel lichtvoetig. De gotische met de overdreven knik in de heupen, met speelbeen en standbeen en hun geplooide gewaden hadden het al wat moeilijker. Maar de barokke, met alles wat ze mee te dragen hadden, moesten hun uiterste best doen om behoorlijk vooruit te komen. Niet minder natuurlijk de in hemelsblauw en wit geklede madonna's, die van boven tot onderen in zwaar gips gezet waren. Het ergste was het ongetwijfeld voor de Lieve Vrouwen uit de bedevaartplaatsen: zij torsten de lasten en geschenken van de mensen van wie de gebeden verhoord waren: horloges, kettingen, ringen, rozenkransen, kronen of armbanden tot hun schouders. Ze sleepten allemaal met zich mee wat ze hadden. De jonge madonna's met het speelse Jezuskind, vaak met de hele wereldbol in zijn handjes.
De treurende piëta's met de nog altijd bloedende, dode Heiland en de madonna's van de bedevaarten met de noden, angsten én dank van geteisterde mensen. Vanuit alle werelddelen gingen ze zo op weg. Zó waren in één nacht alle katholieke kerken madonnaloos geworden!

Zij sleepten zich over woestijnen en zeeën, dalen en bergen, door dorpen en steden, voorbij alle leed en vreugde van deze wereld en bereikten in stervorm de heilige stad en het St. Pietersplein. Het bericht van hun aankomst was hen daar al vooruitgesneld. De Zwitserse garde met hun hellebaarden wilde ze omleiden en zeker ook beschermen, maar engelen god's kwamen uit de hemel, verdreven hen met vlammende zwaarden en betrokken de wacht bij de Colonnades.
Het baarde de Heilige Vader geen grote zorgen, hoewel de telefoon niet stilstond en er uit de hele wereld gemeld werd dat alle vrouwen in kerkelijke betrekkingen eveneens het werk neergelegd hadden en daarmee het werk in de parochies hadden lamgelegd.
Hij was niet bang, want hij kende zichzelf als de bereisde Paus Roel met veel ervaring en een grote uitstraling, die in alle talen kon spreken en weliswaar niet zo erg van vrouwen hield, maar zich innerlijk des te meer één voelde met de verhoogde Lieve Vrouwe.

De madonna's echter deden hun kronen af, hun versierselen, hun scepters en stonden zó voor hem, een miljoenenleger van vrouwen zó uit het volk. Van alle standen en rassen. Met hun kinderen op de arm, hun dode zoons op schoot en de nood en angst van de mensen op hun schouders. Vrouwen die allen ook hun menselijke geschiedenis in deze kerk hadden. De Heilige Vader ontdekte veel bekenden. Dus vroeg hij in alle talen 'urbi et orbi' wat hun dwarszat, waarom nou juist zij hier kwamen demonstreren. Maar ze gaven hem geen antwoord. Want ze wisten maar al te goed dat een vrouw in de kerk moest zwijgen. Slechts de zogenaamde 'wenende madonna's' huilden en snikten voor het eerst in hun leven zonder kunstmatige hulp. En toen de Heilige Vader Pools sprak en er heel zeker van was dat de Zwarte Madonna hem begrijpen zou en antwoord geven, keek ze hem alleen maar ernstig en zwijgend aan, zoals ze dat trouwens altijd doet. En de cherubijnen en serafijnen ontrolden spandoeken (niet in Mariaanse of kerkelijke kleuren) waarop geschreven stond: wij zijn nooit 'Arken des Verbonds' geweest, ook geen 'Morgensterren', geen 'Ivoren Torens' en 'Gouden Huizen'. Wij zijn vrouwen uit het volk, de wieg van Christus en deze kerk, vroeger en nu.

Het werd stiller en stiller en de moeders trokken hun kinderen nog dichter tegen zich aan, terwijl de Heilige Vader krampachtig zijn vingers om zijn ijzeren bisschopsstaf samentrok als om een onverbiddelijke wet. Inderdaad stemde het hem tot nadenken: beneden het zo veelzeggende zwijgen van de anders zo spraakzame vrouwen, met het leven en de nood van de ganse wereld op hun schouders, en ver daarboven hij, erg eenzaam, met de wetten van deze kerk in zijn handen. In deze pijnlijke stilte had de Hemelse Vader erbarmen met allebei: met de dochters die niet spreken konden en met de aardse Vader, want hij had hem ook lief.
Daarom stuurde hij een grote wolk om de madonna's - voor hen overigens niks nieuws - weer een keer in de hemel op te nemen. De barokke maagden begrepen het meteen. Zij gingen op hun tenen staan, hieven hun rechterarm naar boven en ook hun ogen en alle anderen deden hen dat na. In een oogwenk was er op het hele St. Pietersplein geen engel of madonna meer te zien en je hoorde alleen nog maar het rammelen van de juwelen, kronen en scepters die door de daarvoor benoemde kardinalen in manden werden verzameld.

In de katholieke kerken over de hele wereld werd het koud en donker. Er branden geen kaarsen meer, de bloemen verdorden, de marmeren vloeren bleven vuil en een ijzige wind blies door de kapotte madonnavensters. Er functioneerde geen parochie meer.

Ondertussen verheugde de lieve God in de hemel zich over de duizendvoudige aankomst van Onze Lieve Vrouwen, met wiehij het meteen goed kon vinden. De madonna's verbraken het stilzwijgen voor vrolijke kout en de hemelse Vader vroeg hun: Waarom konden jullie met de aardse vader nou niet overweg? Ze zeiden: Kijk es naar beneden. Daar zit-ie dan, de Heilige Vader. Hij zit te midden van al die in purper geklede mannen, oude mannen, niets dan mannen, mannen, en beraadt zich. - Wat is dat toch met die uittocht van de madonna's, onze maagden, vraagt hij -. Ziet u Heer, hij heeft er niets van begrepen.

De Hemelse Vader begreep het echter wel en hij glimlachte. Hij richtte een groot feestmaal aan en hield vol humor de aardigste, meest vrouwvriendelijke tafelrede die er ooit gehouden was. Hij besloot met een oproep aan allen: Gaat terug naar jullie altaren, in jullie nissen en aureolen, in jullie fresco's en kerkvensters. Jullie hebben een grote opdracht: Verkondigt mij op jullie manier, want jullie zijn de vrouwelijke kant van mijn wezen. En voor de bescheidengipsen en stille zielen onder hen voegde hij er aan toe: Jullie zijn een stuk van mij.

Een wolk bracht hen weer op aarde terug, op hun plaatsen waar ze met groot gejuich ontvangen werden, waar de kleine meisjes bij het altaar stonden, waar de bloemen weer begonnen te bloeien, de kaarsen oplichtten en de organisten in toetsen en registers grepen alsof er een grote bruiloft te vieren viel.
De mensen hadden werkelijk begrepen wat zich hier afspeelde en voor de eerste keer vierde men met veel blijdschap het Feest van Maria Aardevaart.

Martin J. Nystrom - As the Deer

Geweten

Kwaad bestaat. Bij mensen. Niet bij God, dat is in de letterlijke zin "god's" onmogelijk. Na deze drie korte zinnen zou ik kunnen stoppen met schrijven. Eigenlijk is hier alles mee gezegd. Maar dat zou wat al te gemakkelijk zijn. Inderdaad kwaad bestaat. We zien het al te veel om ons heen. Van groot kwaad tot kleine overtredingen. Van haat tot niet liefdevol samengaan. Van willen vergeten maar niet willen vergeven. Van oorlog tot discriminatie. Van terreur tot het verbod op godsdienstvrijheid. Van pesten op school tot het onderuit halen van een voetbalspeler. Van fraude tot hebzucht. Van roddel tot negeren. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met voorbeelden. Niemand kan er omheen, kwaad bestaat. Echter, al deze voorbeelden van handelen is mensenwerk.

En God zei: Nu gaan Wij de mens maken, als beeld van Ons, op Ons gelijkend. En God schiep de mens als zijn beeld; als zijn beeld schiep Hij hem. En Hij zag dat zijn schepping goed was. Zo staat er geschreven. Veel theologische verhandelingen, theorieën, analyses, proefschriften en veronderstellingen zijn sindsdien verschenen om een verklaring of een bewijs te leveren over schepping of evolutie. Het doet er niet toe of we aan het eind van een evolutieketen staan, of in een eerder stadium zijn ontstaan. Geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis, daar gaat het om. Gelijkend op God hebben we alle vrijheden en mogelijkheden verkregen tot scheppen. Wij (als mensheid) zijn zo dom geweest onze verkregen vrijheid, om te kunnen kiezen, verkeerd te gebruiken en hebben daardoor het paradijs moeten verlaten. We zagen onszelf niet meer als gelijkend op God. We werden ons bewust van goed en kwaad. Het oordeel is geboren.

Vanaf dat moment is er het 'Geweten' ofwel... we hebben 'geweten' hoe het eerder was. We voelen de pijn van het afgescheiden zijn van God.

De straffende, vermanende God is de reflectie van ons geweten. We laten Hem spreken in ons hart. Men vraagt zich wel eens af, als God Liefde is en Licht, hoe kan Hij dan tegelijkertijd ons straffen met ziekte, pijn en verdriet, dan zou Hij geen God zijn. Wij zien onszelf als slecht. Wanneer Hij zijn Zoon en de Heilige Geest schenkt dan is dat om ons een voorbeeld te geven tot leven. Om ons te vergeven dat de verkeerde stap is gezet.


In de wereld waarin we leven kunnen we niet ontkennen dat kwaad bestaat. Een wereld waarin onrechtvaardigheid en wreedheid, de dood, ziekten en misdaden, aardbevingen en ongelukken bestaan. We voelen ons machteloos.

Is het mogelijk om de wereld in liefde te omarmen?

Het vermogen te vergeven en het vermogen om lief te hebben is de kracht die we van God gekregen hebben om een compleet, moedig en zinvol leven te leiden in een niet volmaakte wereld.

Tibetaanse monniken leggen zandmandala in CODA

Drie gevluchte Tibetaanse monniken zijn op tournee door Europa en doen van 4 augustus tot en met 15 augustus CODA Museum aan. Belangstellenden kunnen toekijken hoe zij urenlang werken, staand of zittend op stoelen, aan een kleurrijke zandmandala.

Op 15 augustus zullen ze vervolgens het zand van de mandala in de Grift uitstrooien.
De mandala die ze gaan maken is die van Alavokiteshvara, de Boeddha van mededogen.
Voor meer informatie op de Coda website. http://www.coda-apeldoorn.nl/
voor openingstijden enz.

Lezen

Lekker in de trein zitten lezen.

Van huis tot huis drie uur reizen. Eerst met de bus, daarna doe ik er met de trein anderhalf uur over om in Rotterdam te komen. Dan nog de metro en een eindje lopen. Eerst in Rotterdam de OV kaart opgeladen want anders kom je niet in de metro. De strippenkaart kun je daar niet meer gebruiken.
Al met al een lekker lange tijd om te lezen en dan ook nog drie uur terug natuurlijk. Het was niet echt druk, gelukkig maar want ik moest me best concentreren op de inhoud van mijn boek. Op de site van een medeblogger had ik een titel gevonden met een korte beschrijving van de inhoud. Ik werd er door gegrepen en heb het meteen besteld. Het onderwerp interesseerde me heel erg. Het boek is van de Vietnamese zenmonnik Thich Nhat Hanh met de titel: Boeddha leeft, Christus leeft. Op de achterkant van het boek staat het volgende:
"De internationaal bekende zenmonnik Thich Nhat Hanh neemt al decennia lang deel aan de dialoog tussen de twee grootste levende contemplatieve tradities, en ontdekt in het christendom een schoonheid die alleen een buitenstaander kan overbrengen. In helder, beschouwend proza onderzoekt hij de sacraliteit en het mededogen die de twee tradities gemeen hebben, en hernieuwd ons inzicht in beide..........In Boeddha leeft, Christus leeft, trekt Thich Nhat Hanh opmerkelijke parallellen tussen beide tradities waardoor ze hand in hand een zelfde bevrijdende weg behandelen. In het christendom herkent hij in de helende kracht van de Heilige Geest wat in het boeddhisme wordt aangeduid als de bevrijdende werkzaamheid van oplettende aandacht en aanwezigheid. In het boeddhisme herkent hij de christelijke liefde in de vorm van onvoorwaardelijke mededogen met alle levende wezens. Beide tradities beklemtonen bovendien het belang van spirituele beoefening en gemeenschapszin."
Toen ik vier jaar oud was, ik schreef daar al eerder over, zei ik thuis: het is niet zoals jullie zeggen. In dit boek kwam ik de woorden tegen waarin dit werd bevestigd. Maar ook werden gedachten en gevoelens en dat wat ik weet verduidelijkt. De juiste woorden kwamen bij dat wat ik eerder misschien niet helemaal kon uitleggen. De boeddhistische begrippen kan ik (nog) niet onthouden, maar wel de inhoud ervan. De christelijke begrippen zijn me meer vertrouwd maar komen eigenlijk op hetzelfde neer. Er is geen wezenlijk verschil alleen de bewoording is anders. Wat me heel erg aanspreekt is hoe in dit boek de Heilige Geest wordt omschreven. "De Heilige Geest is de energie die door God gezonden is." De Heilige Geest die ik zo ervaar.
Ik had het boek bijna uit. Nog twaalf bladzijden, die ga ik nu nog even lezen.
Over de inhoud kom ik een ander moment nog wel te spreken.
Welterusten alvast.