Overdenking

In de afgelopen tijd waren er veel dingen die mijn aandacht vroegen. O.a. vergaderingen, diverse bezoeken aan de acupuncturist voor een beknelde zenuw, de schilderclub, bezoeken afleggen. Ook heb ik informatie ingewonnen over het geven van een feestje. Daar kun je trouwens veel tijd insteken heb ik gemerkt.

Deze zomer word ik 70 jaar. Dat vind ik een mijlpaal en wil dat het liefst met allen die mij lief zijn vieren. Omdat mijn huis, voor allen, daar toch wel te klein voor is zocht ik naar een mooie locatie of naar andere mogelijkheden buitenshuis. Die heb ik wel gevonden en zelfs een offerte aangevraagd, maar dat gaat niet door. Ook zijn in de zomerperiode diverse mensen op vakantie en die zou ik dan heel erg missen. Vroeger was dat ook al niet leuk, ik was de enige in de klas die nooit kon trakteren vanwege de vakantie en in september mocht het niet meer. Ik probeer nu toch iets thuis te organiseren maar laat me wel verwennen door bijvoorbeeld een traiteur de hapjes te laten maken. Om dat allemaal te regelen heb ik nog wel even de tijd.

Waarom vind ik het zo fijn of belangrijk om die dag te vieren. In de eerste plaats ben ik elke dag opnieuw blij dat ik er nog ben. Dat ik redelijk kan functioneren, dat is wel anders geweest toen ik jong was.

Mijlpaal.
Mijn ouders hebben altijd heel hard gewerkt. Alles stond in het teken van 'als pappa met pensioen is'. Het is er niet van gekomen. Eind januari zou mijn vader stoppen met werken, mijn moeder werd ernstig ziek de kerst ervoor. Mijn moeder belandde in het ziekenhuis en is na een langdurig ziekenhuisverblijf overleden, 68½ jaar oud. Nooit hebben ze samen kunnen genieten van zelfs maar een klein beetje luxe.
Mijn broer en ik hadden steeds gezegd, mam, pap, probeer bij leven ook een beetje te genieten. Wij realiseerden ons daarna heel bewust hoe belangrijk elke nieuwe dag is. Inmiddels is mijn broer ook overleden, 66 jaar oud.

Voor mij is 70 jaar worden nu een heel belangrijk moment en hoop dat deze zomer dan ook te mogen beleven. Dat is toch echt een feestje waard?!

Het kasteeltje gaat niet door maar het wordt vast heel fijn.

Familie

Na nogal wat dagen verjaardag vieren eindelijk weer in het gewone patroon. Op mijn verjaardag wilde ik eigenlijk rust hebben en een beetje vieren op een andere dag. Het liep anders en omdat ik heel blij ben met elke nieuwe dag en zeker een nieuw jaar erbij, was het tegelijkertijd ook wel weer feestelijk dat met anderen te kunnen vieren. Zeker ook omdat ik nog maar heel weinig familie heb.
Juli is op mijn kalender ruim ingevuld met vrienden, kennissen en diverse mensen die ik niet vergeten wil. Behoorlijk druk dus.
Behalve wat neven en nichten, waar ik weinig contact mee heb (zij wonen allemaal nogal ver weg) heb ik een tante van vaders zijde. Zij is de enige die ik nog heb. Zij was ook direct na mij jarig en is 85 jaar geworden. Ik zocht haar op in Hoogvliet. De moed die zij heeft om het leven te leven is verbluffend. Door MD bijna blind, diabetus patient, al haar gewrichten een ellende en nog veel meer maar toch zo positief. Ze fitnest, zwemt en gymt nog regelmatig onder begeleiding met veel doorzettingsvermogen. Loopt elke dag een rondje met de rollator op voor haar bekend terrein, anders weet ze niet meer om terug te komen. Een voorbeeld van positief leven. Oh ja, soms wordt het haar ook wel eens te veel. Maar nooit zit ze bij de pakken neer. Onvoorstelbaar knap.
Veel van toen ik klein was en me niet goed kan herinneren kan ik alleen nog aan haar vragen. Gelukkig weet ze vrijwel alles nog, we hebben dan ook weer veel herinneringen opgehaald.
Ik ben dankbaar dat ze er nog is.

Broer

Vandaag zou mijn enige broer Frans jarig zijn geweest.

Vijf jaar geleden overleed hij heel plotseling. Net terug van vakantie belde hij me 's avonds nog heel gezond op maar sprak ik hem voor het laatst. De dag erna overleed hij.

Ik mis hem nog steeds!