Verkeersles

Vanmorgen kwam er een lange rij kinderen op de fiets voorbij. Het was duidelijk wat de bedoeling was. Met fel oranje hesjes aan gingen ze beslist naar verkeersles. Geflankeerd door drie volwassenen met groene hesjes. Auto's stopten netjes tot de hele sliert voorbij was. In de bocht dichtbij mijn flat geen overbodige luxe, want men scheurt hier geregeld aardig hard door die bocht.

Verkeersles. Het deed me denken aan mijn eigen verkeersles. Zonder hesjes en met een klein aantal kinderen tegelijk en één meester. Alleen verkeersles op de fiets, lopend oversteken enzo, dat was niet opgenomen in de les. Misschien was het vroeger (nog) niet nodig. Het is nu natuurlijk veel drukker.

Iets wat me al mijn verdere leven opvalt is dit: Ik leerde op- en afstappen aan de kant van het trottoir, daar waar je kettingkast zit. Heel duidelijk aangegeven door de politie. Dit is het minst gevaarlijk! werd uitdrukkelijk gesteld. Dat vind ik nog steeds. Ik zie het eigenlijk niemand zo doen. Ik kom dan ook in de knel bij de opgang van de fietsenstalling in de stad. Net zo lang wachten tot niemand meer naar boven of beneden gaat aan de, voor mij, verkeerde kant. Om dit ongemak op te lossen heb ik geprobeerd het ook anders te doen, hetgeen mij niet is gelukt.

Vreemd eigenlijk, veiligheid gaat toch voor alles lijkt me. Ik ben benieuwd hoe het nu wordt aangeleerd, of let men er helemaal niet op hoe men op- of afstapt?

Wel spannend!

Au!

Al een paar dagen (en nachten) heb ik weer eens ontzettende pijn. Nu weer een schouder en arm. Hoe ik daar aan kom weet ik niet. 's Nachts met vreselijke pijn wakker geworden en kon mijn arm niet bewegen. Niet uit te houden. Het kwam niet doordat ik verkeerd op die arm gelegen had, dan zou het nu al over moeten zijn. ´s Morgens ben ik met mijn kleding een paar verdiepingen naar beneden gegaan en heb ik mijn vriendin gevraagd of zij me wilde helpen aankleden. Wat en gedoe. Ik ben gelukkig dubbelhandig en kan daardoor nog wel íets doen. Maar wel vervelend nu ik juist de kerstboom wilde opzetten en optuigen. De kopjes kan ik niet op de hogere plankjes zetten en aardappels schillen gaat ook slecht, enzovoort.
Vanavond zouden we naar de schouwburg gaan voor een kerstconcert van Het Gelders Orkest. Fietsen gaat niet omdat ik mijn stuur niet goed kan vasthouden. De bus is ook lastig en het slechte weer (veel sneeuw en later op de avond opvriezen) samen met te veel pijn, deed ons besluiten niet te gaan. Jammer, dat wel.
Morgen ga ik toch eens proberen of die kerstboom nog een beetje licht in huis kan brengen, en dan ook een beetje in mij.
Nee somber ben ik niet, gewoon te vermoeid door de pijn.
Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeens zal het wel over gaan???
Nu dus vlug naar bed en hopen dat ik kan liggen.

Vieren

De tijd

Vandaag de verjaardag van en met mijn beste vriendin B. gevierd. Vanmorgen heb ik natuurlijk eerst een prachtige bos bloemen gehaald en even gezellig met z´n tweetjes rustig koffie gedronken. Hoewel rustig, er kwamen heel veel telefoontjes tussendoor, dat heb je als je een geliefd persoon bent. Begin van de middag zijn we naar Twello gereden. Haar zoon N. en schoondochter G. hadden haar uitgenodigd het bij hen te vieren. Er is daar een zee van ruimte en in de eigen flat zou het ongezellig krap geweest zijn met zeventien mensen waarvan zeven kleinkinderen die natuurlijk van alles wilden spelen.

Gisteren hebben we een paar hartige taarten gebakken en een grote pan ´moeders´ macaroni gemaakt. Die is lekker pittig en hoort er altijd bij. Iedereen maakte iets. De dochters D. en B. zouden voor soep en toetje zorgen. De schoondochter voor heerlijke taarten bij de koffie. Het drankje werd niet vergeten en het lekkers erbij dus ook niet. Met z´n allen hebben we de dag ingevuld en de taken verdeeld. Het was een heel gezellig feest. De kinderen waren lief en vol levenslust en wij als volwassenen hadden interessante gesprekken.

Maar na de maaltijd was ik door alle geluiden zo moe dat ik even een luchtje ben gaan scheppen en om even in de stilte te zijn. Ik kan heel slecht tegen lawaai en ben later nog even met F. een blokje om gelopen. Een weldaad.

Nu ben ik uitgeteld. Mijn vriendin ook. Het was haar feestje en zij kijkt terug op een fijne verjaardag en daar gaat het om.

Ik ga nog even een spelletje doen, dan kan ik me een beetje ontspannen en dan maar lekker slapen en morgen gezond weer op.

Dilemma / Juiste keus

Al een poosje heb ik het gevoel dat ik voor een dilemma sta, een keus moet maken. In één woordenboek staat 'moeilijke keus uit twee'. Maar uitgebreider betekent het dat een dilemma 'een toestand is waarin men moet kiezen tussen twee, beide bezwaarlijke of onaangename mogelijkheden waar nadelen aan verbonden zijn'. Ja en daar zit ik dan. Natuurlijk wil ik als ik een keus maak een juiste keuze gemaakt hebben en niet een oplossing die dan toch nog onaangenaam is. Deze hobbel moest ik dus eerst nemen. Alles overziend heb ik het woord dilemma dus geschrapt in mijn gedachten.
Waar gaat het over.
Nu het nieuwe seizoen weer aankomt voor het aangaan van cursussen e.d. sta ik voor de keus (zo noem ik het nu maar) of ik me weer bind aan een nieuwe schildercursus. Afgelopen seizoen heb ik een jaar lang een aquarelcursus gevolgd bij een heel bijzondere leraar. Bij een heel aangename groep mensen, waarvan er twee ook in mijn flat wonen. Ik heb er veel geleerd en de leraar heeft veel extra aandacht aan mijn pogingen geschonken. Alles dus om heel blij mee te zijn. Waarom komt er dan zo'n onzeker gevoel bij me op. Ik ga proberen het op een rijtje te zetten.

- Is de techniek van aquarelleren mijn techniek, mijn manier van schilderen dat ik het liefst doe? * Ik denk het niet, maar ik zal het zeker nog regelmatig doen. - Heb ik op de cursus goed gepresteerd? * Soms, maar thuis in vrijheid beter. - Voel ik me thuis in de groep? * Ja zeker! - Kan ik met de leraar goed opschieten? * Prima. - Wil ik me weer binden voor een heel jaar? * Eigenlijk niet. - Heb ik er het geld voor, en voor over? * Eigenlijk ook niet.

- Wat zijn mijn belangrijkste redenen om wel door te gaan?

* Misschien doet het er niet toe, maar ik heb moeite met het volgende:

*Ik denk dat mijn medebewoners en de rest van de groep en mijn leraar teleurgesteld zullen zijn als ik afhaak.

*Vind ik dat ik dat kan doen?

*Kies ik voor dat wat ik toch kan leren, ondanks de kosten die het met zich meebrengt?

- Wat zijn mijn belangrijkste redenen om niet door te gaan?

* Ik voel me op de een of andere manier belemmerd, of geremd, in mijn creativiteit (wat dat dan ook voorstelt).

*Andere technieken liggen me beter, zoals olieverf-schilderen of acryl, pastel e.d.

*Ik wil graag beginnen met de grondbeginselen van het iconen-schilderen. Ik krijg daar zeer waarschijnlijk binnenkort de gelegenheid voor.

*Dat wat ik wil schilderen is een compleet andere stijl dan in de aquarelcursus.

*De cursus is voor mij toch wel wat duur.

Zal ik gaan kiezen voor mezelf? Natuurlijk moet ik kiezen voor mezelf, want wie heeft er iets aan als ik niet mezelf zou zijn.

Binnenkort valt de nieuwe aanmeldingsbrief in de brievenbus, nog héél even uitstel. Diep in mij weet ik het al wel. Maar toch....

Bijna-ongeluk

Een bijna-ongeluk is gelukkig geen ongeluk, maar het scheelde maar vijf centimeter of ik was gebotst op, en geschept door een auto die mij geen voorrang verleende. Het is dan ook een vervelend kruispunt in mijn stad. Maar ik had groen licht en was rechtdoorgaand verkeer, het zou goed moeten gaan. Nee dus. Gelukkig heb ik goede remmen op mijn Saxonette (dit is een fiets met motortje en heette vroeger Spartamet) Met de schrik vrij heet dat.

Ik had denk ik wel een paar beschermengeltjes.

Ik was toch wel erg geschrokken en omdat het bezoek aan het ziekenhuis me ook niet veel verder hielp ben ik even van slag en hoop dat ik niet moedeloos word. Mezelf even bij de kladden pakken en er dus weer vol tegenaan. Nou ja............. :-< Heeft iemand me nog iets leuks of fijns of opwekkends te vertellen, dan kan ik er misschien weer een beetje tegen. (Klaag,klaag. Sorry!)

Pijn

Zes weken na de operatie nog steeds pijn. Niet een beetje maar flinke pijn, die alleen enigszins gedempt wordt door de nieuwe medicijnen met wat morfine erin, de pijn is echter niet weg. Het vervelende is echter dat een specialist niet te spreken of te bezoeken is. Herhaalde pogingen daartoe zijn op niets uitgelopen. Een bureaucratische of organisatorische muur in een ziekenhuis. Iets waar ik me ook niet beter door ben gaan voelen. Met de huisarts waar ik uiteindelijk maar naar toegegaan ben, afspraken gemaakt die ook niet nagekomen werden. Plotsklaps met vakantie. Vandaag een noodsprong (nou ja sprong) gemaakt en de klachtencommissie van het ziekenhuis om hulp gevraagd. Dat resulteerde in een afspraak morgenochtend met een verpleegkundige van de orthopedie, met een redelijke kans toch even gezien te worden door een arts. Nu maar hopen dat deze niet toevallig in de operatiekamer staat.
Al met al: negen maanden ellende, niet wandelen, weinig leuke dingen doen, mijn huis is aan een grote schoonmaak toe, chagrijnig worden van de pijn en tweehonderd paracetamols later. Ik ben het nu wel een beetje zat.

Knie

Vanavond, woensdag, nog laat naar de huisartsenpost geweest om een recept op te halen voor zwaardere medicijnen. Mijn huisarts had dat nog even doorgegeven aan de HA-post/Apotheek.

Zoiets bijvoorbeeld.

Ik die het liefst alles met zachte of natuurlijke middelen wil bestrijden moet eraan geloven. Bah!!!!!!!!!!!!!. Langzamerhand zie ik er niet meer zo florissant uit door slaaptekort en pijn. Maar wie weet, morgen is het misschien iets beter? Duim maar een beetje voor me.

Concentratie

Veel mensen hebben er plezier in om via de computer allerlei spellen te spelen. Soms zelfs tot verslaving toe. Er is dan ook veel aanbod aan de meest uiteenlopende spellen. Van de kaartspelen bijvoorbeeld: Freecell, Patience, Spider Solitaire, Klaverjassen. Ook spellen als Rummikub, Snel Biljarten, Bubbles schieten, Denkspelletjes, en noem maar op. Er zijn er wel honderden of misschien wel duizenden te vinden op het net. Je kunt het zo gek niet bedenken.
Ik ken iemand die al jarenlang probeert te winnen van zichzelf en zich te verbeteren in een van deze spellen. Concentratie wordt dan competitie.

Wat zegt dat eigenlijk van een mens, het steeds weer willen winnen en records verbeteren. Of is het toch een onschuldig spel spelen. Er zit denk ik meer achter dan je zomaar zou vermoeden, maar die analyse laat ik aan de psychologen over.

Dit soort patience lijkt me nog wel leuk, met die muzieknoten.

Zelf speel ik regelmatig graag Kyodai Mahjong - Clicks. Bij dit spel is behendigheid, mathematisch inzicht en snelheid nodig. En ja.. het gaat er ook om om het spel goed uit te spelen. Ik speel het omdat de concentratie van het spel de rondspokende en rondtollende gedachten in mijn hoofd doen verdwijnen. Daardoor kan ik dan weer beter slapen. Iets dat de laatste tijd slecht gaat door de pijn.

Kyodai Mahjong - Clicks

Acupunctuur

Het herstel van mijn knie gaat niet zo voorspoedig. Fysiotherapie verergerde de klachten. Van de orthopeed moest ik deze therapie wel volgen, en braaf als ik was deed ik dat dan ook :-) Nu ben ik gestopt en ben overgestapt naar de acupuncturist die al veel van mijn eerdere klachten heeft kunnen verminderen, of zelfs over heeft laten gaan. Het is een prachtig mens, deze integere en vakkundige arts. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat het nu ook weer zal gebeuren. Mijn actieradius is echter heel erg verkleind. 300 meter maximum lopen. Als dat goed gaat 2 x per dag 300 meter, en zo, als het steeds beter gaat 3 rondjes per dag van 300 meter. Dat is een heel klein stukje heb ik uitgerekend. Vanavond dacht ik het toch iets langer te kunnen doen, maar nee, foute boel. Dom natuurlijk <:(

Meer ruimte

Er is ruimte gemaakt.

Nu nog klein werk, maar ik ga binnenkort groter werken.

Nog even de losse slag voelen.

Ik heb er zin in.

Jaren geleden heb ik eens aan een zomer workshop schilderen meegedaan in Arnhem-Oosterbeek. Ik begon eraan in een tijd dat ik heel klein werkte. Ik tekende heel klein en fijn met inkt, en schilderde niet groter dan A4. In die week heb ik met verbazing mezelf gadegeslagen. Er moest op voor mij heel grote vellen papier met grote varkensharen penselen geschilderd worden. Griezelig in het begin. Als je steeds bijna voorover gebogen werkt en nu breed en open moet schilderen dan gebeurt er iets met je. Ik heb er veel geleerd maar ook over mezelf.

Een grappig detail is: Op een heel warme heldere dag gingen we naar een wat hoger gebied en keken uit op Oosterbeek. De slag van groot werken lukte al aardig. Maar.... de begeleider kwam regelmatig eens langs om te kijken hoe we vorderden. Hij keek me soms verbaasd aan. Ik was lekker bezig. Terug in het gebouw waar we ook ons werk bespraken moest ik heel erg lachen. Wat was het geval. Ik had toentertijd een bril met sterk kleurende glazen. In de warme lichte heldere dag was mijn bril heel donker geworden. Mijn kleuren, zoals ik ze zag waren normaal. In het gebouw zag ik (bril inmiddels weer normaal) de kleuren eraf spetteren, zo fel. We hebben er met z'n allen erg veel schik om gehad. Nu houd ik er natuurlijk heel erg rekening mee.

Etentje

Vanavond met vier vriendinnen een heel gezellige avond doorgebracht. In Twello, hier dichtbij, samen genoten van een heerlijk etentje in een fijn restaurant. We hebben ons lekker laten verwennen. Veel met elkaar gepraat over allerlei situaties die ons samen bindt, waar we aandacht hadden voor onze privé situatie, het actuele nieuws niet oversloegen. Waar we weer nader tot elkaar kwamen. Goed om dat af en toe eens te organiseren.

Weelde

In onze flat bestaat een z.g. 'bloemenpot'.

Bij ziekte of ander leed krijgt de betreffende bewoner een boeket bloemen.

Na mijn operatie was ik deze keer aan de beurt en kreeg een prachtig lenteboeket.

Ik noem dat weelde en ben er erg blij mee.

Hartelijk dank Boterbloemers!

Verdriet

Kijken

- Het leuke van een kijkoperatie met regionale anesthesie is dat je mee kunt kijken op een monitor wat de arts allemaal doet. Na afloop krijg je ook nog een paar fotootjes mee. Kun je zien hoe je er van binnen uitziet en wat er precies is behandeld. Ik vond het wel leuk om te zien.

- Tijdens mijn studie heb ik al gezien hoe een lichaam in elkaar zit, meestal in onderdelen. In Brussel bij de Vrije Universiteit Faculteit Geneeskunde is een museum waar alle delen van het lichaam in formaldehyde te bezichtigen zijn. Een vreemd schouwspel moet ik zeggen maar voor ons studenten heel leerzaam. Voor sommige studenten was de aanblik te overweldigend en de geur van de formaldehyde te heftig.

- Knie - Nog een beetje onzeker, toch al weer een eindje gelopen. De fysiotherapeut is al langs geweest en komt maandag met een oefenprogrammaatje. De eerste dagen en vooral de nachten vielen me niet mee. Veel pijn en ook veel spierpijn. Elke dag zal het wel beter gaan. Binnenkort loop ik weer in en op de wolken, met plezier.

Ruimte

Vandaag heel veel gedaan om de ruimte die ik zo graag wilde creëren te verkrijgen. Veel gesjouwd, veel veranderd, veel weggedaan. Nog een flinke dag werk dan ben ik denk ik wel tevreden. Een logeerbed dat eigenlijk erg in de weg staat gaat binnenkort naar iemand die het goed kan gebruiken. Dat scheelt 200 x 90 cm vloeroppervlak. Voor de enkele keer dat iemand echt blijft slapen (bijna iedereen gaat weer terug naar eigen huis) heb ik een andere oplossing gevonden. Gelukkig vóór de 16e weer alles aan kant, want daarna zal het wel even lastig zijn om veel te doen. Behalve veel zitten en oefenen en weer lopen zonder stok.

Ruimte

Al een poosje ben ik bezig om ruimte te creëren om te kunnen schilderen. Dat zou geen probleem moeten zijn ware het niet dat ik een grote bewaarder ben. Zodoende heb ik teveel kasten met een inhoud die waarschijnlijk al niet meer de waarde heeft die ik er eerder aan verbond. Eigenlijk moet ik dus rigoreus gaan ruimen. Dat valt me niet mee. Maar.... aangezien het schilderen me heel erg trekt zal ik er wel aan moeten geloven. Een vast plekje is daarbij natuurlijk veel aangenamer dan steeds de boel weer ergens anders heen verplaatsen. Soms wordt die hoeveelheid spullen, knipsels en dozen vol met van alles me ook te veel. Moed verzamelen dan maar. Wie een goede tip heeft om zo'n periode door te komen, ik houd me aanbevolen. Het woord 'RIGOREUS' moet een beetje vooraan in mijn gedachten blijven staan denk ik.

Virus

Net nu het weer zo lekker opknapt wordt ik getroffen door, naar ik hoop, de laatste kou.

Zo'n echt winterse verkoudheid met nies- en hoestbuien en tientallen zakdoeken. Dat die ultramicroscopische ziekteverwekkertjes zoveel schade kunnen aanrichten.

Virus

Het is wel een mooie foto van zo'n klein frutseltje.

Hier helpt geen antivirusprogramma tegen. Dan maar lekker in de zon en goed op mezelf passen.

Knie

Vandaag een bezoek gebracht aan de orthopeed. Een aangename en zeer toegankelijke arts. Er zijn diverse foto's gemaakt en bleek dat de botstructuur redelijk goed is. Wel arthrose maar wie heeft dat niet op deze leeftijd. Dat zit trouwens heel erg in mijn hele familie. Toch bof ik nog. Toen ik ca. 25 jaar was zat ik bijna in een rolstoel. Door voornamelijk fytotherapie ben ik daar niet in terecht gekomen. Daar ben ik dokter Bos uit Wassenaar nog steeds dankbaar voor. Nu is er een meniscusruptuur geconstateerd. Dat wordt dus een kijkoperatie. De arts heeft me gezegd alle ellende die hij tegenkomt op te ruimen.
Gelukkig duurt het niet lang voor ik aan de beurt ben. 16 april, dat valt dus mee.

Wandeling

Vandaag een aardig lange wandeling gemaakt. Althans lang gezien de belemmeringen van de laatste tijd. Ik ben thuisgekomen, maar vraag niet hoe. Langzaam en trekkebenend met pijn. Het weer was nog steeds lekker, wel een beetje fris maar dan is het toch jammer om binnen te blijven zitten.
Morgen, 23 maart, hoop ik in ieder geval eindelijk een begin te kunnen maken met verbetering, liefst met herstel. En.... als het kan een beetje vlug.
Nog geen idee waar het allemaal op uitdraait.

Aftellen

19 maart

20 maart

21 maart

22 maart

23 maart