Grondbeginselen van menselijke communicatie: Spreken en Luisteren
Spreken is slechts zinvol als er een luisteren is. In het open en onbevangen luisteren ligt de mogelijkheid besloten voor een waarachtig gesprek. In zulk luisteren stelt men zich open voor de ziel van degene die spreekt. Maar onbevooroordeeld en onvooringenomen
kunnen luisteren is hiervoor een voorwaarde. Wie niet zelf zijn wezen, zijn hart d.i. met geopend gemoed luistert, maar slechts verstandelijk toehoort, zal nimmer verstaan. Hoe zou zich dan, zonder verstaan, een goede verstandhouding kunnen ontwikkelen?
De, vooringenomen of bevooroordeelde, toehoorder zadelt zich op voor de discussie; gordt zich aan voor de strijd in veelal zinloze polarisatie van het debat. In de discussie worden standpunten verdedigd, argumenten aangedragen, die tegen de standpunten van de ander ingaan; kwesties worden besproken die uit verschillen van meningen voortvloeien; kortom: zaken “ter discussie” gesteld waarover men niet tot overeenstemming kan geraken en wellicht – reeds door het uitgangspunt – nimmer zal geraken, getuige het feit, dat vele discussies uitlopen op twistgesprekken of ruzies, waarin, ondanks alle goede wil zich tot het zakelijke te bepalen, polarisatie en verwijdering tussen mensen het gevolg is en van elkaar verstaan geen sprake meer. Een euvel waaraan onze maatschappij vaak bloot staat.
Door het persoonlijke van de eigen beperkingen te overschrijden en te treden binnen de gezamenlijkheid van een 'wij' kunnen we ontdekken hoe simpel en eenvoudig het is, in open en onbevangen goede verstandhouding samen te zijn.
Geciteerd uit: Vriendschap en persoonlijke vrijheid. F. Veldman