- Eerste acrylpoging -Test voor gebruik van verf - penselen / streek - doek
dinsdag 29 september 2009
dinsdag 22 september 2009
Schilderen
Vandaag ben ik voor de tweede keer gaan schilderen bij een vereniging voor Amateur Beeldende Kunstenaars. Het gaat er gelukkig ongedwongen aan toe. Zonder verplichtingen maar wel met professionele begeleiding. Hier kun je lekker je eigen gang gaan en toch hulp krijgen als je er zelf niet uitkomt. Vorige week ben ik aan de pasteltekening begonnen die in het vorige bericht staat, en heb dat thuis afgemaakt. Het is nog niet helemaal naar mijn zin maar het begin van creativiteit is er gelukkig weer. Vanmiddag heb ik een begin gemaakt met acrylschilderen. Deze techniek heb ik niet eerder echt geprobeerd. Niet het makkelijkste onderwerp gekozen maar om een beetje vertrouwd te raken met verf en penselen hoeft het ook niet meteen 100% te zijn. Hoewel.....! Ik ben niet erg vlug tevreden en moet nog veel leren. Wel heb ik genoten van de middag. Het is een aangename groep mensen die allemaal verschillend werken.
Mijn onderwerp is een engel, een afbeelding op een icoon. Niet dat dat de officiële manier van iconen schilderen is, maar ik had er zomaar zin in. Misschien wel als voorproefje op de echte iconencursus die ik later in het jaar ga volgen. Als dit echt wat wordt laat ik het te gelegener tijd misschien wel zien?
Mijn onderwerp is een engel, een afbeelding op een icoon. Niet dat dat de officiële manier van iconen schilderen is, maar ik had er zomaar zin in. Misschien wel als voorproefje op de echte iconencursus die ik later in het jaar ga volgen. Als dit echt wat wordt laat ik het te gelegener tijd misschien wel zien?
donderdag 17 september 2009
zondag 13 september 2009
Engel aan de Maas
Al heel lang ben ik niet in mijn geboortestad geweest. Althans niet in de stad zelf. Wel via de stations en metro e.d. maar dan ben je er niet echt vind ik. Als ik naar Hoogvliet of Hellevoetsluis ga ben ik redelijk snel uit Rotterdam waarvan ook nog een deel onder de grond. De havens in het zuiden van Rotterdam zie je daarna ook maar gedeeltelijk. Al vlug komt Pernis in zicht. De olietanks, de vlammen van het verbrande gas uit de pijpen, de stank; als je uit het oosten komt merk je dat meteen. Hoewel er volgens zeggen wel veel milieumaatregelen worden genomen. Het is gelukkig al veel beter dan jaren terug. Maar toch wil je wel vlug door dat gebied heen. Hieraan gekoppeld herinner ik me het volgende:
In mijn jonge jaren woonde ik in Vlaardingen. Familie woonde aan de overkant, zoals we dat toen noemden. Voorbij Pernis en verder zuidelijk. Er was een pontje waar je met de fiets overgezet kon worden. De uitstoot van allerlei vlokjes (chemisch)vuil zorgde ervoor dat je geheid met ladders in de nylonkousen thuiskwam. (Ja, die had je toen nog, er waren zelfs ophaalapparaatjes voor die ladders, en zo oud ben ik dus al!)
Een verrassing was dat ik een heel mooie foto kreeg van een lieve dochter van mijn beste vriendin. De combinatie Rotterdam en Engelen was de aanleiding om mij de bovenstaande foto te sturen.
De Euromast, het Witte Huis (een begrip in Rotterdam), de haven, het licht, de engel.
Het verbaasde me dat met een mobiele telefoon zo'n mooie foto gemaakt kan worden.
Een engel aan de Maas. Kijk zelf maar, zie je hem ook.
Dankjewel Bernadette.
zaterdag 12 september 2009
Bijna begin van de herfst
Deze anemonen staan overal nog te stralen. Ik vind het prachtig.
Pastel C.Gr.Vanaf mijn balcon kijk ik over een groot deel van de stad. Er is veel groen dat langzaam maar zeker begint te verkleuren. Van groen naar geel en bruin.
Binnenkort dus ook de mooie roodtinten.
donderdag 10 september 2009
Spiegelbeeld
In je uiterlijke verschijning
weerspiegelt het werkelijke
dat je bent.
Het is niet het beeld
dat je in de spiegel ziet.
Zoek voor je uiterlijk beeld
de spiegel in jezelf
en wordt gelijk het
liefdevolle wezen
dat in je woont.
W. van Bilzem
vrijdag 28 augustus 2009
Orchis
In het mij zo dierbare park hier dichtbij plotsklaps een leuke ontdekking gedaan. Langs een pad zag ik een paar (weliswaar nu) uitgebloeide orchissen staan. Drie welteverstaan. Best wel een wondertje want orchissen groeien niet zomaar overal. Het park mag enigszins zijn eigen gang gaan. De bodemgesteldheid is kennelijk langzaam maar zeker geschikt geworden voor orchissen. In de tuin beneden aan mijn flatgebouw heeft er ook een gestaan maar die heeft het niet overleeft.
Het is zeer waarschijnlijk een Dactylorhiza soort.
Het is zeer waarschijnlijk een Dactylorhiza soort.
De foto's zijn niet bijzonder
van kwaliteit. De scherpte
net niet goed ingesteld.
De bovenste twee foto's '
's avonds laat gemaakt.
zaterdag 15 augustus 2009
Oproep
Bij deze doe ik een oproep.
Ik ben op zoek naar een foto c.q. afbeelding van een berglandschap
- met rode lucht
- van hoog af bekeken naar beneden en naar de verte (geen gorge)
- erg rotsachtig
- zonder of vrijwel zonder vegetatie.
Wie heeft zo'n soort foto of iets dat er op lijkt en wil die mij sturen of lenen.
Ik hoop dat iemand mij hieraan kan helpen.
Ik ben op zoek naar een foto c.q. afbeelding van een berglandschap
- met rode lucht
- van hoog af bekeken naar beneden en naar de verte (geen gorge)
- erg rotsachtig
- zonder of vrijwel zonder vegetatie.
Wie heeft zo'n soort foto of iets dat er op lijkt en wil die mij sturen of lenen.
Ik hoop dat iemand mij hieraan kan helpen.
vrijdag 14 augustus 2009
De legende van Maria Aardevaart
Op 15 augustus wordt volgens de liturgische kalender het feest van Maria Tenhemelopneming gevierd. Katholieken weten dat natuurlijk wel. Maar deze keer ben ik een beetje recalcitrant.
De staking der Madonna's, of de legende van Maria Aardevaart is een legende die geschreven is in de tijd van paus Johannes Paulus II.
De schrijfster is Waltraut Wagner.
Het is een lang verhaal, maar leuk, triest en uitdagend. Het geeft te denken.
Even moed hebben om het uit te lezen, als je tijd hebt uiteraard.
De staking der Madonna's.
Toen enige tijd geleden vanuit Rome een wet uitgevaardigd werd dat vrouwen geen altaardienst meer mochten doen, wilden de madonna's uit alle katholieke kerken die dat hoorden ook niet langer meer in de kerken blijven. Ieder van hen volgde een innerlijke stem, drukte haar Kind of dode Zoon vaster tegen zich aan en verliet de heilige plek waarop ze stond. Ze daalden met vaste tred van de 'Eer der Altaren' af, sprongen moedig uit de smalle lijsten van hun schilderijen en plafondschilderingen, stapten uit hun aureolen en stralenkransen of liepen uit de kleurrijke vensters.
Voor ze op weg gingen doofden ze de vele kaarsen die om hen heen stonden en dachten droevig aan de mensen die ze voor hen aangestoken hadden. En waar ze zich ook op de wereld maar bevonden, ze wilden allemaal naar Rome om te demonstreren en volgden hun innerlijke stem.
Zo kwam het dat alle madonna's onderweg waren. De strakke Romaanse met hun ascetische figuur heel lichtvoetig. De gotische met de overdreven knik in de heupen, met speelbeen en standbeen en hun geplooide gewaden hadden het al wat moeilijker. Maar de barokke, met alles wat ze mee te dragen hadden, moesten hun uiterste best doen om behoorlijk vooruit te komen. Niet minder natuurlijk de in hemelsblauw en wit geklede madonna's, die van boven tot onderen in zwaar gips gezet waren. Het ergste was het ongetwijfeld voor de Lieve Vrouwen uit de bedevaartplaatsen: zij torsten de lasten en geschenken van de mensen van wie de gebeden verhoord waren: horloges, kettingen, ringen, rozenkransen, kronen of armbanden tot hun schouders. Ze sleepten allemaal met zich mee wat ze hadden. De jonge madonna's met het speelse Jezuskind, vaak met de hele wereldbol in zijn handjes.
De treurende piëta's met de nog altijd bloedende, dode Heiland en de madonna's van de bedevaarten met de noden, angsten én dank van geteisterde mensen. Vanuit alle werelddelen gingen ze zo op weg. Zó waren in één nacht alle katholieke kerken madonnaloos geworden!
Zij sleepten zich over woestijnen en zeeën, dalen en bergen, door dorpen en steden, voorbij alle leed en vreugde van deze wereld en bereikten in stervorm de heilige stad en het St. Pietersplein. Het bericht van hun aankomst was hen daar al vooruitgesneld. De Zwitserse garde met hun hellebaarden wilde ze omleiden en zeker ook beschermen, maar engelen god's kwamen uit de hemel, verdreven hen met vlammende zwaarden en betrokken de wacht bij de Colonnades.
Het baarde de Heilige Vader geen grote zorgen, hoewel de telefoon niet stilstond en er uit de hele wereld gemeld werd dat alle vrouwen in kerkelijke betrekkingen eveneens het werk neergelegd hadden en daarmee het werk in de parochies hadden lamgelegd.
Hij was niet bang, want hij kende zichzelf als de bereisde Paus Roel met veel ervaring en een grote uitstraling, die in alle talen kon spreken en weliswaar niet zo erg van vrouwen hield, maar zich innerlijk des te meer één voelde met de verhoogde Lieve Vrouwe.
De madonna's echter deden hun kronen af, hun versierselen, hun scepters en stonden zó voor hem, een miljoenenleger van vrouwen zó uit het volk. Van alle standen en rassen. Met hun kinderen op de arm, hun dode zoons op schoot en de nood en angst van de mensen op hun schouders. Vrouwen die allen ook hun menselijke geschiedenis in deze kerk hadden. De Heilige Vader ontdekte veel bekenden. Dus vroeg hij in alle talen 'urbi et orbi' wat hun dwarszat, waarom nou juist zij hier kwamen demonstreren. Maar ze gaven hem geen antwoord. Want ze wisten maar al te goed dat een vrouw in de kerk moest zwijgen. Slechts de zogenaamde 'wenende madonna's' huilden en snikten voor het eerst in hun leven zonder kunstmatige hulp. En toen de Heilige Vader Pools sprak en er heel zeker van was dat de Zwarte Madonna hem begrijpen zou en antwoord geven, keek ze hem alleen maar ernstig en zwijgend aan, zoals ze dat trouwens altijd doet. En de cherubijnen en serafijnen ontrolden spandoeken (niet in Mariaanse of kerkelijke kleuren) waarop geschreven stond: wij zijn nooit 'Arken des Verbonds' geweest, ook geen 'Morgensterren', geen 'Ivoren Torens' en 'Gouden Huizen'. Wij zijn vrouwen uit het volk, de wieg van Christus en deze kerk, vroeger en nu.
Het werd stiller en stiller en de moeders trokken hun kinderen nog dichter tegen zich aan, terwijl de Heilige Vader krampachtig zijn vingers om zijn ijzeren bisschopsstaf samentrok als om een onverbiddelijke wet. Inderdaad stemde het hem tot nadenken: beneden het zo veelzeggende zwijgen van de anders zo spraakzame vrouwen, met het leven en de nood van de ganse wereld op hun schouders, en ver daarboven hij, erg eenzaam, met de wetten van deze kerk in zijn handen. In deze pijnlijke stilte had de Hemelse Vader erbarmen met allebei: met de dochters die niet spreken konden en met de aardse Vader, want hij had hem ook lief.
Daarom stuurde hij een grote wolk om de madonna's - voor hen overigens niks nieuws - weer een keer in de hemel op te nemen. De barokke maagden begrepen het meteen. Zij gingen op hun tenen staan, hieven hun rechterarm naar boven en ook hun ogen en alle anderen deden hen dat na. In een oogwenk was er op het hele St. Pietersplein geen engel of madonna meer te zien en je hoorde alleen nog maar het rammelen van de juwelen, kronen en scepters die door de daarvoor benoemde kardinalen in manden werden verzameld.
In de katholieke kerken over de hele wereld werd het koud en donker. Er branden geen kaarsen meer, de bloemen verdorden, de marmeren vloeren bleven vuil en een ijzige wind blies door de kapotte madonnavensters. Er functioneerde geen parochie meer.
Ondertussen verheugde de lieve God in de hemel zich over de duizendvoudige aankomst van Onze Lieve Vrouwen, met wiehij het meteen goed kon vinden. De madonna's verbraken het stilzwijgen voor vrolijke kout en de hemelse Vader vroeg hun: Waarom konden jullie met de aardse vader nou niet overweg? Ze zeiden: Kijk es naar beneden. Daar zit-ie dan, de Heilige Vader. Hij zit te midden van al die in purper geklede mannen, oude mannen, niets dan mannen, mannen, en beraadt zich. - Wat is dat toch met die uittocht van de madonna's, onze maagden, vraagt hij -. Ziet u Heer, hij heeft er niets van begrepen.
De Hemelse Vader begreep het echter wel en hij glimlachte. Hij richtte een groot feestmaal aan en hield vol humor de aardigste, meest vrouwvriendelijke tafelrede die er ooit gehouden was. Hij besloot met een oproep aan allen: Gaat terug naar jullie altaren, in jullie nissen en aureolen, in jullie fresco's en kerkvensters. Jullie hebben een grote opdracht: Verkondigt mij op jullie manier, want jullie zijn de vrouwelijke kant van mijn wezen. En voor de bescheidengipsen en stille zielen onder hen voegde hij er aan toe: Jullie zijn een stuk van mij.
Een wolk bracht hen weer op aarde terug, op hun plaatsen waar ze met groot gejuich ontvangen werden, waar de kleine meisjes bij het altaar stonden, waar de bloemen weer begonnen te bloeien, de kaarsen oplichtten en de organisten in toetsen en registers grepen alsof er een grote bruiloft te vieren viel.
De mensen hadden werkelijk begrepen wat zich hier afspeelde en voor de eerste keer vierde men met veel blijdschap het Feest van Maria Aardevaart.
De staking der Madonna's, of de legende van Maria Aardevaart is een legende die geschreven is in de tijd van paus Johannes Paulus II.
De schrijfster is Waltraut Wagner.
Het is een lang verhaal, maar leuk, triest en uitdagend. Het geeft te denken.
Even moed hebben om het uit te lezen, als je tijd hebt uiteraard.
De staking der Madonna's.
Toen enige tijd geleden vanuit Rome een wet uitgevaardigd werd dat vrouwen geen altaardienst meer mochten doen, wilden de madonna's uit alle katholieke kerken die dat hoorden ook niet langer meer in de kerken blijven. Ieder van hen volgde een innerlijke stem, drukte haar Kind of dode Zoon vaster tegen zich aan en verliet de heilige plek waarop ze stond. Ze daalden met vaste tred van de 'Eer der Altaren' af, sprongen moedig uit de smalle lijsten van hun schilderijen en plafondschilderingen, stapten uit hun aureolen en stralenkransen of liepen uit de kleurrijke vensters.
Voor ze op weg gingen doofden ze de vele kaarsen die om hen heen stonden en dachten droevig aan de mensen die ze voor hen aangestoken hadden. En waar ze zich ook op de wereld maar bevonden, ze wilden allemaal naar Rome om te demonstreren en volgden hun innerlijke stem.
Zo kwam het dat alle madonna's onderweg waren. De strakke Romaanse met hun ascetische figuur heel lichtvoetig. De gotische met de overdreven knik in de heupen, met speelbeen en standbeen en hun geplooide gewaden hadden het al wat moeilijker. Maar de barokke, met alles wat ze mee te dragen hadden, moesten hun uiterste best doen om behoorlijk vooruit te komen. Niet minder natuurlijk de in hemelsblauw en wit geklede madonna's, die van boven tot onderen in zwaar gips gezet waren. Het ergste was het ongetwijfeld voor de Lieve Vrouwen uit de bedevaartplaatsen: zij torsten de lasten en geschenken van de mensen van wie de gebeden verhoord waren: horloges, kettingen, ringen, rozenkransen, kronen of armbanden tot hun schouders. Ze sleepten allemaal met zich mee wat ze hadden. De jonge madonna's met het speelse Jezuskind, vaak met de hele wereldbol in zijn handjes.
De treurende piëta's met de nog altijd bloedende, dode Heiland en de madonna's van de bedevaarten met de noden, angsten én dank van geteisterde mensen. Vanuit alle werelddelen gingen ze zo op weg. Zó waren in één nacht alle katholieke kerken madonnaloos geworden!
Zij sleepten zich over woestijnen en zeeën, dalen en bergen, door dorpen en steden, voorbij alle leed en vreugde van deze wereld en bereikten in stervorm de heilige stad en het St. Pietersplein. Het bericht van hun aankomst was hen daar al vooruitgesneld. De Zwitserse garde met hun hellebaarden wilde ze omleiden en zeker ook beschermen, maar engelen god's kwamen uit de hemel, verdreven hen met vlammende zwaarden en betrokken de wacht bij de Colonnades.
Het baarde de Heilige Vader geen grote zorgen, hoewel de telefoon niet stilstond en er uit de hele wereld gemeld werd dat alle vrouwen in kerkelijke betrekkingen eveneens het werk neergelegd hadden en daarmee het werk in de parochies hadden lamgelegd.
Hij was niet bang, want hij kende zichzelf als de bereisde Paus Roel met veel ervaring en een grote uitstraling, die in alle talen kon spreken en weliswaar niet zo erg van vrouwen hield, maar zich innerlijk des te meer één voelde met de verhoogde Lieve Vrouwe.
De madonna's echter deden hun kronen af, hun versierselen, hun scepters en stonden zó voor hem, een miljoenenleger van vrouwen zó uit het volk. Van alle standen en rassen. Met hun kinderen op de arm, hun dode zoons op schoot en de nood en angst van de mensen op hun schouders. Vrouwen die allen ook hun menselijke geschiedenis in deze kerk hadden. De Heilige Vader ontdekte veel bekenden. Dus vroeg hij in alle talen 'urbi et orbi' wat hun dwarszat, waarom nou juist zij hier kwamen demonstreren. Maar ze gaven hem geen antwoord. Want ze wisten maar al te goed dat een vrouw in de kerk moest zwijgen. Slechts de zogenaamde 'wenende madonna's' huilden en snikten voor het eerst in hun leven zonder kunstmatige hulp. En toen de Heilige Vader Pools sprak en er heel zeker van was dat de Zwarte Madonna hem begrijpen zou en antwoord geven, keek ze hem alleen maar ernstig en zwijgend aan, zoals ze dat trouwens altijd doet. En de cherubijnen en serafijnen ontrolden spandoeken (niet in Mariaanse of kerkelijke kleuren) waarop geschreven stond: wij zijn nooit 'Arken des Verbonds' geweest, ook geen 'Morgensterren', geen 'Ivoren Torens' en 'Gouden Huizen'. Wij zijn vrouwen uit het volk, de wieg van Christus en deze kerk, vroeger en nu.
Het werd stiller en stiller en de moeders trokken hun kinderen nog dichter tegen zich aan, terwijl de Heilige Vader krampachtig zijn vingers om zijn ijzeren bisschopsstaf samentrok als om een onverbiddelijke wet. Inderdaad stemde het hem tot nadenken: beneden het zo veelzeggende zwijgen van de anders zo spraakzame vrouwen, met het leven en de nood van de ganse wereld op hun schouders, en ver daarboven hij, erg eenzaam, met de wetten van deze kerk in zijn handen. In deze pijnlijke stilte had de Hemelse Vader erbarmen met allebei: met de dochters die niet spreken konden en met de aardse Vader, want hij had hem ook lief.
Daarom stuurde hij een grote wolk om de madonna's - voor hen overigens niks nieuws - weer een keer in de hemel op te nemen. De barokke maagden begrepen het meteen. Zij gingen op hun tenen staan, hieven hun rechterarm naar boven en ook hun ogen en alle anderen deden hen dat na. In een oogwenk was er op het hele St. Pietersplein geen engel of madonna meer te zien en je hoorde alleen nog maar het rammelen van de juwelen, kronen en scepters die door de daarvoor benoemde kardinalen in manden werden verzameld.
In de katholieke kerken over de hele wereld werd het koud en donker. Er branden geen kaarsen meer, de bloemen verdorden, de marmeren vloeren bleven vuil en een ijzige wind blies door de kapotte madonnavensters. Er functioneerde geen parochie meer.
Ondertussen verheugde de lieve God in de hemel zich over de duizendvoudige aankomst van Onze Lieve Vrouwen, met wiehij het meteen goed kon vinden. De madonna's verbraken het stilzwijgen voor vrolijke kout en de hemelse Vader vroeg hun: Waarom konden jullie met de aardse vader nou niet overweg? Ze zeiden: Kijk es naar beneden. Daar zit-ie dan, de Heilige Vader. Hij zit te midden van al die in purper geklede mannen, oude mannen, niets dan mannen, mannen, en beraadt zich. - Wat is dat toch met die uittocht van de madonna's, onze maagden, vraagt hij -. Ziet u Heer, hij heeft er niets van begrepen.
De Hemelse Vader begreep het echter wel en hij glimlachte. Hij richtte een groot feestmaal aan en hield vol humor de aardigste, meest vrouwvriendelijke tafelrede die er ooit gehouden was. Hij besloot met een oproep aan allen: Gaat terug naar jullie altaren, in jullie nissen en aureolen, in jullie fresco's en kerkvensters. Jullie hebben een grote opdracht: Verkondigt mij op jullie manier, want jullie zijn de vrouwelijke kant van mijn wezen. En voor de bescheidengipsen en stille zielen onder hen voegde hij er aan toe: Jullie zijn een stuk van mij.
Een wolk bracht hen weer op aarde terug, op hun plaatsen waar ze met groot gejuich ontvangen werden, waar de kleine meisjes bij het altaar stonden, waar de bloemen weer begonnen te bloeien, de kaarsen oplichtten en de organisten in toetsen en registers grepen alsof er een grote bruiloft te vieren viel.
De mensen hadden werkelijk begrepen wat zich hier afspeelde en voor de eerste keer vierde men met veel blijdschap het Feest van Maria Aardevaart.
Vlinder
Atalanta Foto C.Gr.Dat de vleugels van de vlinder
de zon mogen kussen en dat de vlinder op uw schouder mag landen
om u succes, geluk en rijkdom te brengen.
Vandaag, morgen en altijd.
Een Ierse wens
zondag 9 augustus 2009
zaterdag 8 augustus 2009
Geweten
Kwaad bestaat. Bij mensen. Niet bij God, dat is in de letterlijke zin "god's" onmogelijk. Na deze drie korte zinnen zou ik kunnen stoppen met schrijven. Eigenlijk is hier alles mee gezegd. Maar dat zou wat al te gemakkelijk zijn. Inderdaad kwaad bestaat. We zien het al te veel om ons heen. Van groot kwaad tot kleine overtredingen. Van haat tot niet liefdevol samengaan. Van willen vergeten maar niet willen vergeven. Van oorlog tot discriminatie. Van terreur tot het verbod op godsdienstvrijheid. Van pesten op school tot het onderuit halen van een voetbalspeler. Van fraude tot hebzucht. Van roddel tot negeren. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met voorbeelden. Niemand kan er omheen, kwaad bestaat. Echter, al deze voorbeelden van handelen is mensenwerk.
En God zei: Nu gaan Wij de mens maken, als beeld van Ons, op Ons gelijkend. En God schiep de mens als zijn beeld; als zijn beeld schiep Hij hem. En Hij zag dat zijn schepping goed was. Zo staat er geschreven. Veel theologische verhandelingen, theorieën, analyses, proefschriften en veronderstellingen zijn sindsdien verschenen om een verklaring of een bewijs te leveren over schepping of evolutie. Het doet er niet toe of we aan het eind van een evolutieketen staan, of in een eerder stadium zijn ontstaan. Geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis, daar gaat het om. Gelijkend op God hebben we alle vrijheden en mogelijkheden verkregen tot scheppen. Wij (als mensheid) zijn zo dom geweest onze verkregen vrijheid, om te kunnen kiezen, verkeerd te gebruiken en hebben daardoor het paradijs moeten verlaten. We zagen onszelf niet meer als gelijkend op God. We werden ons bewust van goed en kwaad. Het oordeel is geboren.
Vanaf dat moment is er het 'Geweten' ofwel... we hebben 'geweten' hoe het eerder was. We voelen de pijn van het afgescheiden zijn van God.
De straffende, vermanende God is de reflectie van ons geweten. We laten Hem spreken in ons hart. Men vraagt zich wel eens af, als God Liefde is en Licht, hoe kan Hij dan tegelijkertijd ons straffen met ziekte, pijn en verdriet, dan zou Hij geen God zijn. Wij zien onszelf als slecht. Wanneer Hij zijn Zoon en de Heilige Geest schenkt dan is dat om ons een voorbeeld te geven tot leven. Om ons te vergeven dat de verkeerde stap is gezet.
In de wereld waarin we leven kunnen we niet ontkennen dat kwaad bestaat. Een wereld waarin onrechtvaardigheid en wreedheid, de dood, ziekten en misdaden, aardbevingen en ongelukken bestaan. We voelen ons machteloos.
Is het mogelijk om de wereld in liefde te omarmen?
Het vermogen te vergeven en het vermogen om lief te hebben is de kracht die we van God gekregen hebben om een compleet, moedig en zinvol leven te leiden in een niet volmaakte wereld.
En God zei: Nu gaan Wij de mens maken, als beeld van Ons, op Ons gelijkend. En God schiep de mens als zijn beeld; als zijn beeld schiep Hij hem. En Hij zag dat zijn schepping goed was. Zo staat er geschreven. Veel theologische verhandelingen, theorieën, analyses, proefschriften en veronderstellingen zijn sindsdien verschenen om een verklaring of een bewijs te leveren over schepping of evolutie. Het doet er niet toe of we aan het eind van een evolutieketen staan, of in een eerder stadium zijn ontstaan. Geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis, daar gaat het om. Gelijkend op God hebben we alle vrijheden en mogelijkheden verkregen tot scheppen. Wij (als mensheid) zijn zo dom geweest onze verkregen vrijheid, om te kunnen kiezen, verkeerd te gebruiken en hebben daardoor het paradijs moeten verlaten. We zagen onszelf niet meer als gelijkend op God. We werden ons bewust van goed en kwaad. Het oordeel is geboren.
Vanaf dat moment is er het 'Geweten' ofwel... we hebben 'geweten' hoe het eerder was. We voelen de pijn van het afgescheiden zijn van God.
De straffende, vermanende God is de reflectie van ons geweten. We laten Hem spreken in ons hart. Men vraagt zich wel eens af, als God Liefde is en Licht, hoe kan Hij dan tegelijkertijd ons straffen met ziekte, pijn en verdriet, dan zou Hij geen God zijn. Wij zien onszelf als slecht. Wanneer Hij zijn Zoon en de Heilige Geest schenkt dan is dat om ons een voorbeeld te geven tot leven. Om ons te vergeven dat de verkeerde stap is gezet.
In de wereld waarin we leven kunnen we niet ontkennen dat kwaad bestaat. Een wereld waarin onrechtvaardigheid en wreedheid, de dood, ziekten en misdaden, aardbevingen en ongelukken bestaan. We voelen ons machteloos.
Is het mogelijk om de wereld in liefde te omarmen?
Het vermogen te vergeven en het vermogen om lief te hebben is de kracht die we van God gekregen hebben om een compleet, moedig en zinvol leven te leiden in een niet volmaakte wereld.
donderdag 6 augustus 2009
Papierberk (Betula papyrifea)
Allemaal papierberken
(Betula papyrifea)
Zoals je op de bovenste foto kunt zien, heeft deze boom flinterdunne laagjes. Op een bepaald moment gaat de boom vervellen. Soms zitten er prachtig grote vellen aan. Als die los of bijna los zijn kun je die eraf halen. Binnenkort is het zover en ga ik oogsten. Wel plat tussen papier drogen anders krult het op. Het moet eerst wel droog zijn voor je er (voorzichtig) op kunt tekenen of schrijven. Heel leuk om te doen. Vooral niet op de tocht leggen of in de buurt van de stofzuiger, ploep weg, zal ik maar zeggen. Jammer van al het werk.Kijk maar eens rond in parken o.i.d. Er staan volgens mij op veel plaatsen papierberken. Je herkent ze zo aan de witte stam.
woensdag 5 augustus 2009
Park
Prachtig die schors!
Avondlicht
Een van de vele vijvers
Iemand zei eens dat als men plaatjes op een blog zet men kennelijk niets te vertellen had.
Alle grote kunstenaars zouden dus niets te vertellen hebben volgens deze gedachte.
Vreemd.
Abonneren op:
Posts (Atom)