Vlinder

Atalanta Foto C.Gr.

Dat de vleugels van de vlinder

de zon mogen kussen en dat de vlinder op uw schouder mag landen

om u succes, geluk en rijkdom te brengen.

Vandaag, morgen en altijd.

Een Ierse wens

Martin J. Nystrom - As the Deer

Geweten

Kwaad bestaat. Bij mensen. Niet bij God, dat is in de letterlijke zin "god's" onmogelijk. Na deze drie korte zinnen zou ik kunnen stoppen met schrijven. Eigenlijk is hier alles mee gezegd. Maar dat zou wat al te gemakkelijk zijn. Inderdaad kwaad bestaat. We zien het al te veel om ons heen. Van groot kwaad tot kleine overtredingen. Van haat tot niet liefdevol samengaan. Van willen vergeten maar niet willen vergeven. Van oorlog tot discriminatie. Van terreur tot het verbod op godsdienstvrijheid. Van pesten op school tot het onderuit halen van een voetbalspeler. Van fraude tot hebzucht. Van roddel tot negeren. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met voorbeelden. Niemand kan er omheen, kwaad bestaat. Echter, al deze voorbeelden van handelen is mensenwerk.

En God zei: Nu gaan Wij de mens maken, als beeld van Ons, op Ons gelijkend. En God schiep de mens als zijn beeld; als zijn beeld schiep Hij hem. En Hij zag dat zijn schepping goed was. Zo staat er geschreven. Veel theologische verhandelingen, theorieën, analyses, proefschriften en veronderstellingen zijn sindsdien verschenen om een verklaring of een bewijs te leveren over schepping of evolutie. Het doet er niet toe of we aan het eind van een evolutieketen staan, of in een eerder stadium zijn ontstaan. Geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis, daar gaat het om. Gelijkend op God hebben we alle vrijheden en mogelijkheden verkregen tot scheppen. Wij (als mensheid) zijn zo dom geweest onze verkregen vrijheid, om te kunnen kiezen, verkeerd te gebruiken en hebben daardoor het paradijs moeten verlaten. We zagen onszelf niet meer als gelijkend op God. We werden ons bewust van goed en kwaad. Het oordeel is geboren.

Vanaf dat moment is er het 'Geweten' ofwel... we hebben 'geweten' hoe het eerder was. We voelen de pijn van het afgescheiden zijn van God.

De straffende, vermanende God is de reflectie van ons geweten. We laten Hem spreken in ons hart. Men vraagt zich wel eens af, als God Liefde is en Licht, hoe kan Hij dan tegelijkertijd ons straffen met ziekte, pijn en verdriet, dan zou Hij geen God zijn. Wij zien onszelf als slecht. Wanneer Hij zijn Zoon en de Heilige Geest schenkt dan is dat om ons een voorbeeld te geven tot leven. Om ons te vergeven dat de verkeerde stap is gezet.


In de wereld waarin we leven kunnen we niet ontkennen dat kwaad bestaat. Een wereld waarin onrechtvaardigheid en wreedheid, de dood, ziekten en misdaden, aardbevingen en ongelukken bestaan. We voelen ons machteloos.

Is het mogelijk om de wereld in liefde te omarmen?

Het vermogen te vergeven en het vermogen om lief te hebben is de kracht die we van God gekregen hebben om een compleet, moedig en zinvol leven te leiden in een niet volmaakte wereld.

Papierberk (Betula papyrifea)

Allemaal papierberken

(Betula papyrifea)

Zoals je op de bovenste foto kunt zien, heeft deze boom flinterdunne laagjes. Op een bepaald moment gaat de boom vervellen. Soms zitten er prachtig grote vellen aan. Als die los of bijna los zijn kun je die eraf halen. Binnenkort is het zover en ga ik oogsten. Wel plat tussen papier drogen anders krult het op. Het moet eerst wel droog zijn voor je er (voorzichtig) op kunt tekenen of schrijven. Heel leuk om te doen. Vooral niet op de tocht leggen of in de buurt van de stofzuiger, ploep weg, zal ik maar zeggen. Jammer van al het werk.
Kijk maar eens rond in parken o.i.d. Er staan volgens mij op veel plaatsen papierberken. Je herkent ze zo aan de witte stam.

Park

Prachtig die schors!

De papierberk heb ik nog niet gefotografeerd, het ´papier´zat er nog te strak op. Vorig jaar had ik een paar heel mooie lappen papier. Ik had er met inkt een mooie tekening op gemaakt. Het is heel dun en helaas is het (uiteraard per ongeluk) in de stofzuigerzak terecht gekomen. Binnenkort ga ik weer kijken of ik al nieuwe vellen kan oogsten.

Avondlicht

Een van de vele vijvers

Iemand zei eens dat als men plaatjes op een blog zet men kennelijk niets te vertellen had.
Alle grote kunstenaars zouden dus niets te vertellen hebben volgens deze gedachte.
Vreemd.

Even wat kleur

Dilemma / Juiste keus

Al een poosje heb ik het gevoel dat ik voor een dilemma sta, een keus moet maken. In één woordenboek staat 'moeilijke keus uit twee'. Maar uitgebreider betekent het dat een dilemma 'een toestand is waarin men moet kiezen tussen twee, beide bezwaarlijke of onaangename mogelijkheden waar nadelen aan verbonden zijn'. Ja en daar zit ik dan. Natuurlijk wil ik als ik een keus maak een juiste keuze gemaakt hebben en niet een oplossing die dan toch nog onaangenaam is. Deze hobbel moest ik dus eerst nemen. Alles overziend heb ik het woord dilemma dus geschrapt in mijn gedachten.
Waar gaat het over.
Nu het nieuwe seizoen weer aankomt voor het aangaan van cursussen e.d. sta ik voor de keus (zo noem ik het nu maar) of ik me weer bind aan een nieuwe schildercursus. Afgelopen seizoen heb ik een jaar lang een aquarelcursus gevolgd bij een heel bijzondere leraar. Bij een heel aangename groep mensen, waarvan er twee ook in mijn flat wonen. Ik heb er veel geleerd en de leraar heeft veel extra aandacht aan mijn pogingen geschonken. Alles dus om heel blij mee te zijn. Waarom komt er dan zo'n onzeker gevoel bij me op. Ik ga proberen het op een rijtje te zetten.

- Is de techniek van aquarelleren mijn techniek, mijn manier van schilderen dat ik het liefst doe? * Ik denk het niet, maar ik zal het zeker nog regelmatig doen. - Heb ik op de cursus goed gepresteerd? * Soms, maar thuis in vrijheid beter. - Voel ik me thuis in de groep? * Ja zeker! - Kan ik met de leraar goed opschieten? * Prima. - Wil ik me weer binden voor een heel jaar? * Eigenlijk niet. - Heb ik er het geld voor, en voor over? * Eigenlijk ook niet.

- Wat zijn mijn belangrijkste redenen om wel door te gaan?

* Misschien doet het er niet toe, maar ik heb moeite met het volgende:

*Ik denk dat mijn medebewoners en de rest van de groep en mijn leraar teleurgesteld zullen zijn als ik afhaak.

*Vind ik dat ik dat kan doen?

*Kies ik voor dat wat ik toch kan leren, ondanks de kosten die het met zich meebrengt?

- Wat zijn mijn belangrijkste redenen om niet door te gaan?

* Ik voel me op de een of andere manier belemmerd, of geremd, in mijn creativiteit (wat dat dan ook voorstelt).

*Andere technieken liggen me beter, zoals olieverf-schilderen of acryl, pastel e.d.

*Ik wil graag beginnen met de grondbeginselen van het iconen-schilderen. Ik krijg daar zeer waarschijnlijk binnenkort de gelegenheid voor.

*Dat wat ik wil schilderen is een compleet andere stijl dan in de aquarelcursus.

*De cursus is voor mij toch wel wat duur.

Zal ik gaan kiezen voor mezelf? Natuurlijk moet ik kiezen voor mezelf, want wie heeft er iets aan als ik niet mezelf zou zijn.

Binnenkort valt de nieuwe aanmeldingsbrief in de brievenbus, nog héél even uitstel. Diep in mij weet ik het al wel. Maar toch....

Tibetaanse monniken leggen zandmandala in CODA

Drie gevluchte Tibetaanse monniken zijn op tournee door Europa en doen van 4 augustus tot en met 15 augustus CODA Museum aan. Belangstellenden kunnen toekijken hoe zij urenlang werken, staand of zittend op stoelen, aan een kleurrijke zandmandala.

Op 15 augustus zullen ze vervolgens het zand van de mandala in de Grift uitstrooien.
De mandala die ze gaan maken is die van Alavokiteshvara, de Boeddha van mededogen.
Voor meer informatie op de Coda website. http://www.coda-apeldoorn.nl/
voor openingstijden enz.

Lezen

Lekker in de trein zitten lezen.

Van huis tot huis drie uur reizen. Eerst met de bus, daarna doe ik er met de trein anderhalf uur over om in Rotterdam te komen. Dan nog de metro en een eindje lopen. Eerst in Rotterdam de OV kaart opgeladen want anders kom je niet in de metro. De strippenkaart kun je daar niet meer gebruiken.
Al met al een lekker lange tijd om te lezen en dan ook nog drie uur terug natuurlijk. Het was niet echt druk, gelukkig maar want ik moest me best concentreren op de inhoud van mijn boek. Op de site van een medeblogger had ik een titel gevonden met een korte beschrijving van de inhoud. Ik werd er door gegrepen en heb het meteen besteld. Het onderwerp interesseerde me heel erg. Het boek is van de Vietnamese zenmonnik Thich Nhat Hanh met de titel: Boeddha leeft, Christus leeft. Op de achterkant van het boek staat het volgende:
"De internationaal bekende zenmonnik Thich Nhat Hanh neemt al decennia lang deel aan de dialoog tussen de twee grootste levende contemplatieve tradities, en ontdekt in het christendom een schoonheid die alleen een buitenstaander kan overbrengen. In helder, beschouwend proza onderzoekt hij de sacraliteit en het mededogen die de twee tradities gemeen hebben, en hernieuwd ons inzicht in beide..........In Boeddha leeft, Christus leeft, trekt Thich Nhat Hanh opmerkelijke parallellen tussen beide tradities waardoor ze hand in hand een zelfde bevrijdende weg behandelen. In het christendom herkent hij in de helende kracht van de Heilige Geest wat in het boeddhisme wordt aangeduid als de bevrijdende werkzaamheid van oplettende aandacht en aanwezigheid. In het boeddhisme herkent hij de christelijke liefde in de vorm van onvoorwaardelijke mededogen met alle levende wezens. Beide tradities beklemtonen bovendien het belang van spirituele beoefening en gemeenschapszin."
Toen ik vier jaar oud was, ik schreef daar al eerder over, zei ik thuis: het is niet zoals jullie zeggen. In dit boek kwam ik de woorden tegen waarin dit werd bevestigd. Maar ook werden gedachten en gevoelens en dat wat ik weet verduidelijkt. De juiste woorden kwamen bij dat wat ik eerder misschien niet helemaal kon uitleggen. De boeddhistische begrippen kan ik (nog) niet onthouden, maar wel de inhoud ervan. De christelijke begrippen zijn me meer vertrouwd maar komen eigenlijk op hetzelfde neer. Er is geen wezenlijk verschil alleen de bewoording is anders. Wat me heel erg aanspreekt is hoe in dit boek de Heilige Geest wordt omschreven. "De Heilige Geest is de energie die door God gezonden is." De Heilige Geest die ik zo ervaar.
Ik had het boek bijna uit. Nog twaalf bladzijden, die ga ik nu nog even lezen.
Over de inhoud kom ik een ander moment nog wel te spreken.
Welterusten alvast.

Familie

Na nogal wat dagen verjaardag vieren eindelijk weer in het gewone patroon. Op mijn verjaardag wilde ik eigenlijk rust hebben en een beetje vieren op een andere dag. Het liep anders en omdat ik heel blij ben met elke nieuwe dag en zeker een nieuw jaar erbij, was het tegelijkertijd ook wel weer feestelijk dat met anderen te kunnen vieren. Zeker ook omdat ik nog maar heel weinig familie heb.
Juli is op mijn kalender ruim ingevuld met vrienden, kennissen en diverse mensen die ik niet vergeten wil. Behoorlijk druk dus.
Behalve wat neven en nichten, waar ik weinig contact mee heb (zij wonen allemaal nogal ver weg) heb ik een tante van vaders zijde. Zij is de enige die ik nog heb. Zij was ook direct na mij jarig en is 85 jaar geworden. Ik zocht haar op in Hoogvliet. De moed die zij heeft om het leven te leven is verbluffend. Door MD bijna blind, diabetus patient, al haar gewrichten een ellende en nog veel meer maar toch zo positief. Ze fitnest, zwemt en gymt nog regelmatig onder begeleiding met veel doorzettingsvermogen. Loopt elke dag een rondje met de rollator op voor haar bekend terrein, anders weet ze niet meer om terug te komen. Een voorbeeld van positief leven. Oh ja, soms wordt het haar ook wel eens te veel. Maar nooit zit ze bij de pakken neer. Onvoorstelbaar knap.
Veel van toen ik klein was en me niet goed kan herinneren kan ik alleen nog aan haar vragen. Gelukkig weet ze vrijwel alles nog, we hebben dan ook weer veel herinneringen opgehaald.
Ik ben dankbaar dat ze er nog is.

Robot

GRAPJE!

Al een poos geen blogbericht gemaakt. Dat komt omdat het nog steeds niet echt lekker gaat met de benen. Het lijkt of ze niet bij mijn lichaam horen. Ik noem het robotbenen. Niet echt lekker soepel dus. Kennelijk toch meer beschadigingen dan ik hoopte. De pijn wordt gelukkig wel een beetje minder, dat mag dan ook wel na zoveel maanden. Er moet nog veel gedaan worden om het beter te krijgen. Misschien is nu de tijd aangebroken voor fysiotherapie. Dat was eerder niet mogelijk omdat er nog teveel schade veroorzaakt kon worden door intensieve training.

Ach ja .... we worden een dagje ouder zal ik maar zeggen.

Binnenkort weer een jaar erbij en daar

ben ik dan ook héél dankbaar voor,

want in de rolstoel (toen ik 28 jaar was, was daar sprake van)

ben ik gelukkig niet terechtgekomen.

Door hard aan deze situatie te werken zal ik er nu ook wel weer komen.

Poeh!!!










Ik ben trouwens ook blij
dat de warmte weer een beetje verdwenen is.
Dan kan een mens weer helderder denken.
Meer dan 30° C in de kamer. En in een andere kamer met een vleugje wind toch ook nog 28,3° C warm genoeg.

24 juni - St. Jansdag

JOHANNES DE DOPER Schutspatroon van zangers.

Zingen is wel de meest intense en indringende manier van het uiten van gevoelens. De stem, het instrument dat iedereen bij zich heeft, kan in alle klankkleuren uiting geven aan de meest gevarieerde stemmingen. Van verdriet en blijdschap, van ingetogenheid, dankzegging en lofprijzing.

Wat heeft Johannes de Doper hiermee te maken.

De stem

We kennen van Johannes de Doper de kracht van zijn stem. Hij wordt 'de roepende in de woestijn' genoemd. Met zijn stem heeft hij velen opgeroepen bereid te zijn op de komst van een die groter is dan hij. Zijn stemheeft overredingskracht, daadkracht en vermaning. Maar van de man met de ruwe bolster en blanke pit staat nergens beschreven dat hij ook gezongen heeft. Toch wordt hij de schutspatroon van zangers genoemd.

Wat is hiervan de achtergrond.

Met stomheid geslagen

Dienstdoende in de tempel verscheen aan Zacharias een engel die de geboorte van een zoon aankondigde. Door ongeloof over deze gebeurtenis werd hij met stomheid geslagen tot acht dagen na de geboorte. Pas nadat hij op het feest van de besnijdenis, gevraagd naar de naam van het kind, "Johannes" had opgeschreven werd zijn tong losgemaakt. Daarop zong Zacharias een lofzang.

Paulus Diaconus (of Paulus Warnefridi ca. 720/724-799?), deze benedictijner monnik, theoloog, historicus en dichter is bekend als geschiedschrijver van de Longobarden. Hij bracht een groot deel van zijn leven door in het klooster van Monte Cassino ten zuiden van Rome.

Toen hij op een Stille Zaterdag het Exultet moest zingen kon hij geen geluid uitbrengen door plotselinge heesheid. Volgens de legende schoot hem de geschiedenis van de vader van Johannes de Doper te binnen. Het wonder van Zacharias'genezing. Diaconus hoopte dat de Doper hem ook zijn stem zou willen teruggeven. Daarom schreef hij een hymne ter gelegenheid van het feest van Johannes' geboorte.

In het eerste couplet van de Vesperhymne 'Ut queant laxis' smeekt hij de heilige Johannes om hulp. Of zijn bede werd verhoord vermeldt het verhaal niet.

UT queant laxis UT

REsonare fibris RE
MIra gestorum MI
FAmuli tuorum FA
SOLve polluti SOL
La=Abii reatum, Sancte Ioannes LA SI

Om alle lettergrepen met een medeklinker te laten beginnen veranderde men later UT in DO van DOminus = Heer.

Er zijn verschillende vertalingen van de hymne. Deze komen wel steeds op hetzelfde neer. Enkel ervan zijn: - Opdat de knechten met vrijgemaakte longen de roem van uw daden kunnen doen weerklinken, neem weg de schuld van hun bezoedelde lippen, o heilige Johannes - of: - Dat uw dienaren met ontspannen kelen mogen zingen van de wonderen uwer daden; neem weg de zonde van hun onreine lippen, o heilige Johannes.-

Guido van Arezzo (ca. 995 - 1050).

De middeleeuwse theoreticus en muziekpedagoog en evenals Paulus Diaconys benedictijner monnik, wilde de kerkzangers toonbewustzijn bijbrengen. Hij zag de wenselijkheid in, dat de Grgoriaanse melodieën, die voorheen grotendeels uit het geheugen werden gezongen, ook 'van het blad' moest kunnen worden 'getroffen' . Guido baseerde deze kunst van het toontreffen op een stelsel, dat hij met behulp van de Johannes-hymne vervaardigde. Hij nam de eerste lettergreep van de zes regels van de hymne. Elke lettergreep telkens een toontrap hoger. Dit stelsel wordt solmisatie genoemd en is vocaal gericht. Een uitgebreide uitleg van dit systeem voert hier wat ver. Zelden wordt dit voortreffelijke systeem nog gebruikt omdat alle noten in het absolute systeem betekend moeten worden met de solmisatie aanduiding van het relatieve systeem. Er is bijna geen dirigent die dit tijdrovende werk wil uitvoeren. Toch is het treffen van een toon hiermee het meest zuiver.
De 'solmisatie' -lettergrepen die Guido van Arezzo zijn leerlingen leerde, worden nog steeds gebruikt.

Zangers die hun toonladders oefenen doen dus eigenlijk een schietgebedje: -"Dat uw dienaren met ontspannen kelen mogen zingen van de wonderen van uw daden; neem weg de zonde van hun onreine lippen, o heilige Johannes'. -


Moge de heilige Johannes, als schutspatroon van de zangers, hun bede verhoren.

Park

Lindeblad met bloesem

In het Mheenpark (een heempark) waar ik als het maar even kan graag wandel, is een wandelroute uitgezet door het IVN. De meest markante bomen zijn van bordjes voorzien met hun naam. Veel mensen kennen zelfs de namen niet meer van de meest voorkomende soorten. Het is een genot om door het park te lopen, zeker ook omdat het dicht bij mij in de buurt is. Twee straten verder.

Wat me opviel was dat er heel veel vraat aan de bladeren is te zien. Toch heb ik geen rupsen o.i.d. gezien, wel luizen, maar volgens mij vreten die niet hele bladeren op. Wat ook opviel was dat er heel veel zaden in de bomen zaten en zitten. De iep bijvoorbeeld, de boom waar ik vanuit mijn flat op uit kijk, heeft vroeg in het voorjaar stampvol gezeten met zaad.

Iep met zaden

Nu dit afgevallen is moet de boom veel werk verzetten om nog een beetje in het blad te komen. Dat komt denk ik ook omdat het erg lang droog is geweest.

Esdoornblad

De esdoorn met zijn vleugeltjes, de berk met katjes,

de beuk met zijn nootjes, de linde met zijn neusjes, de eik met eikels, kastanjes met de prachtige gladde kastanjes, dennen met kegeltjes. We speelden ermee.

Eikenblad met eikels

Beukenblad

Kastanjeblad met kastanjes

Maar ook staan er de vlier, de lijsterbes, hulst enz. alles binnenkort met bessen.
En eerder natuurlijk al alle bloesem die eraan vooraf gaat. En nog veel meer.

Vlier met bessen

In elk jaargetijde is het heerlijk om dit alles mee te maken.

Lijsterbes

En dan over alle planten en bloemen en de vijvers enzovoort (nog) maar niet te spreken.
Ik ben erg blij met dit park zo dichtbij.

Van verscheidene bomen een foto van de bladgroei.

Wijsheid

Twee wolven

Een oude Cherokee indiaan geeft zijn kleinzoon onderricht over het leven.

"Binnen in me is een gevecht gaande", zegt hij tegen de jongen.

"Het is een afschuwelijk gevecht tussen twee wolven. De ene wolf is slecht - hij bestaat uit woede, jaloezie, verdriet, spijt, hebzucht, verwaandheid, zelfmedelijden, schuldgevoelens, wrok, minderwaardigheid, leugens, valse trots, superioriteit en ego.

De andere wolf is goed - hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, kalmte, nederigheid, vriendelijkheid, welwillendheid, medegevoel, vrijgevigheid, waarheid, compassie en geloof. Binnen in jou woedt dezelfde strijd - en datzelfde geldt voor ieder mens".

De kleinzoon denkt daar enkel ogenblikken over na en vraagt dan aan zijn grootvader:

"Welke wolf zal het gevecht winnen?"

De oude Cherokees glimlacht en antwoordt eenvoudig:

"Degene die je voedt".

Pioenrozen

Ze zijn er weer volop.