Recept

Er is nog rabarber te koop. Nog even profiteren van het lekkers en voor de wintermaanden veel invriezen om dit heerlijke toetje op een feestelijk dineetje te kunnen serveren.

CLAFOUTIS VAN RABARBER MET CITROENKWARK

Ingrediënten:
1 kl. citroen, 300 gr. rabarber, 50 gr. suiker, ca. 14 gr. boter en boter
om in te vetten, 50 gr. bloem, 2 eieren, 1½ zakje vanillesuiker,
1 kl. tl kaneel, 2 dl. melk, 1 bakje citroenkwark.

Boen de citroen schoon en rasp het geel van de schil.
Snijd de rabarber in stukjes, schep er het rasp en de helft van de
suiker door en zet het ca. 30 minuten weg.
Verwarm de oven voor op 180 ° C.
Smelt de boter. Zeef de bloem boven een kom, maak in het midden
een kuiltje en doe er de eieren, de boter, de rest van de suiker, de
vanillesuiker, de kaneel en een beetje van de melk in.
Roer alles met een beetje van de bloem glad. Voeg beetje voor beetje
de rest van de melk toe en roer alles tot een glad beslag.
Verdeel de rabarber over de bodem van een ingevette ronde of ovale
Ovenschaal en schenk er het beslag in over.
Bak de clafoutis in de voorverwarmde oven in ca. 30 minuten gaar
en bestrooi ‘m met poedersuiker.
Lekker met citroenkwark.

Lekker als toetje, moet nog wel een beetje warm zijn en dan de koude citroenkwark erover.

Mmmmmmmmmmmmm.
C.Gr.

Socialisme

Nu in heel Europa het sociale en het socialisme wegebt ten gunste van populisme, komt een uitspraak van een vriend steeds vaker in mijn gedachte:

"Als je jong bent en je bent geen socialist heb je geen hart,

als je oud bent en je bent geen socialist heb je geen verstand".

en daar ben ik het van harte mee eens!

Zand en Steen

Zand en Steen, een Overdenking

Dit verhaal vertelt over twee vrienden die door de woestijn liepen.
Op een moment tijdens de reis kregen ze ruzie en de ene vriend sloeg de ander in het gezicht. Degene die geslagen werd was gekwetst, maar zonder iets te zeggen schreef hij in het zand: ‘VANDAAG SLOEG MIJN BESTE VRIEND MIJ IN HET GEZICHT.’ Zij liepen verder totdat zij een oase vonden, waar zij besloten een bad te nemen. Degene die was geslagen, raakte vast in de modder en dreigde te verdrinken, maar de vriend redde hem. Nadat hij was bijgekomen schreef hij op een steen: ‘VANDAAG REDDE MIJN BESTE VRIEND MIJN LEVEN.’ De vriend die had geslagen en zijn beste vriend had gered vroeg hem: ‘Nadat ik je had geslagen schreef je in het zand en nu schrijf je op een steen, waarom? De andere vriend antwoordde: ‘Als iemand ons pijn doet moeten we het in zand opschrijven waar de wind van vergeving het kan uitwissen. Maar als iemand iets goeds doet voor ons moeten we het in steen graveren, waar geen wind het ooit kan uitwissen.
LEER OM JE PIJN IN HET ZAND TE SCHRIJVEN EN OM JE GOEDE ERVARINGEN IN STEEN TE GRAVEREN.

Bijna-ongeluk

Een bijna-ongeluk is gelukkig geen ongeluk, maar het scheelde maar vijf centimeter of ik was gebotst op, en geschept door een auto die mij geen voorrang verleende. Het is dan ook een vervelend kruispunt in mijn stad. Maar ik had groen licht en was rechtdoorgaand verkeer, het zou goed moeten gaan. Nee dus. Gelukkig heb ik goede remmen op mijn Saxonette (dit is een fiets met motortje en heette vroeger Spartamet) Met de schrik vrij heet dat.

Ik had denk ik wel een paar beschermengeltjes.

Ik was toch wel erg geschrokken en omdat het bezoek aan het ziekenhuis me ook niet veel verder hielp ben ik even van slag en hoop dat ik niet moedeloos word. Mezelf even bij de kladden pakken en er dus weer vol tegenaan. Nou ja............. :-< Heeft iemand me nog iets leuks of fijns of opwekkends te vertellen, dan kan ik er misschien weer een beetje tegen. (Klaag,klaag. Sorry!)

De Zee

De zee

Eindeloos bewegen

eindeloos ruisen

mysterie

bron van leven

de zon in het water

de hemel weerspiegelt

de wolken, de wind, de zee

mijn gedachten in liefde opgenomen

de zee ruw en stormachtig

mijn angsten, mijn blijdschap

opgenomen in een vloeiende mildheid

mijn vragen

beantwoord door de branding

de zee

ik vind er de stilte in het eindeloze.

De zee.

Cornelia

Mededogen

Bij het opruimen een heel klein krantenknipseltje gevonden met deze woorden:

"Volgens het boeddhistische denken is een bodhisattva iemand die op weg naar het boeddhaschap zichzelf volledig wijdt aan het helpen van andere levende wezens om hen te bevrijden uit het lijden.
Bodhi betekent het begrijpen of de wijsheid van de uiteindelijke aard van de werkelijkheid, en sattva is iemand die gemotiveerd wordt door universeel mededogen. Het bodhisattva-ideaal is dus het streven om oneindig mededogen te beoefenen vanuit oneindige wijsheid."

Liefde

Liefste

Jouw 'zijn' in mijn hart

is als de zandkorrel in de oester

waardoor ik groei en glans vertoon.

Cornelia

Wachters van deze tijd

Wachters van de tijd.

Wat zijn wachters, wie zijn wachters? Een wachter van de tijd is iemand die waakzaam is en attent op de tekenen van deze tijd. Iemand die iets in het vooruitzicht heeft, die de hoop nog niet heeft verloren, die de vragen van ons allen durft beantwoorden met hoop op een goede afloop. Geloof er maar in, eens kan het goed komen zal hij zeggen.

'Hoe ver is de nacht,

hoe ver wachter, hoe ver is de nacht?

De morgen kómt, zegt de wachter,

maar nog is het nacht'.

Eén van de inzichten in onze tijd is dat we onderling van elkaar afhankelijk zijn en betrokken moeten zijn op elkaar. Miljoenen mensen delen nu toch de overtuiging dat elk verschil in ras, natie of geloof geslecht moet worden om nog in een leefbare wereld te kunnen leven. In een tijd waar tegenstellingen in de wereld en in Nederland steeds scherper worden is het moeilijk om sprankjes hoop te blijven zien. Toch gebeurt er veel meer dan we op dit moment weten.

Wat we nodig hebben zijn verzoenende vredesgroepen. Vooral het in dialoog gaan met groepen van verschillende religieuze en etnische achtergrond.

Israel en Palestina.

In het blad 'PALET voor Kunst - Kijken - Doen' kwam ik afbeeldingen tegen van een graffitikunstenaar Bansky. Graffiti op de muur tussen Israel en Palestina. Schrijnend! Ik kan alleen maar aan Israel denken zonder pijn in mijn hart als ik aan het project Neve Shalom - Wahat al-Salam denk.

Vreedzaam samen gaan.

Er is een prachtig voorbeeld van ‘vreedzaam samen gaan’. Het project dat in Israël is opgezet door pater Bruno Hussar: Neve Shalom, in het Hebreeuws, Wahat al-Salam in het Arabisch. Dit betekent Oase van Vrede.
Pater Bruno, geboren in Cairo in 1911, als André Hussar uit niet-praktiserende Joodse ouders, is Engels, Frans en Italiaans opgevoed. Terwijl hij in Parijs studeerde heeft een mystieke ervaring hem tot het katholicisme gebracht en werd hij later zelfs Dominicaner monnik. In 1953 kwam hij naar Israël en werd later genaturaliseerd als Israëlisch staatsburger.
‘Ik ben werkelijk een Christen en priester, Ik ben werkelijk een Jood en Israëli. Ik voel me misschien geen Egyptenaar maar toch heel dicht bij Arabische mensen die ik ken en waar ik van houd. Het is geen gemakkelijke combinatie.’ In een droom ziet hij deze mix tot uiting komen in een samen gaan van Joden, Christenen en Moslims in één gemeenschap. Een jaar lang heeft pater Bruno Hussar in een omgebouwde container gebeden en gemediteerd over zijn plan. Ik heb een deal met God gesloten zegt hij. Als binnen een jaar niemand zich aanmeldt om deel te nemen aan dit vredesproject dan stop ik er mee. Eerst kwam een Palestijns echtpaar en vervolgens een Israëlisch gezin en langzaam maar zeker kwamen er meer gezinnen bij. Inmiddels is er een wachtlijst.
‘Vrede’ moet je leren.
Temidden van een samenleving waar mensen discrimineren en gediscrimineerd worden, bewijzen de bewoners van Neve Shalom / Wahat al-Salam dat het ook anders kan: samen leven op basis van volstrekte gelijkwaardigheid en wederzijds respect.
In de nederzetting is zelfbestuur met totale onafhankelijkheid van welke politieke of religieuze groepering dan ook. Alles wordt samen gedaan. Besluitvorming en Werk.
Op de School voor Vrede die in 1979 is gesticht hebben sindsdien al meer dan 10.000 leerlingen van Joodse en Arabische scholen uit heel Israël elkaar ontmoet. Er wordt gediscussieerd en er komen openingen in scheidsmuren.
Hoop
Wanneer vrede in zekere mate in de wereld is hersteld, wanneer religieuze instellingen en politieke groeperingen beginnen aan een grote schoonmaak dan kunnen we voorzichtig hopen op verbetering voor allen.
Tekenen van Hoop?
In het lied van Huub Oosterhuis klinkt de hoop reeds door.

‘Blijf niet staren op wat vroeger was.
Sta niet stil in het verleden.
Ik, zegt Hij, ga iets nieuws beginnen.
Het is al begonnen, merk je het niet’.

Wie is de wachter van deze tijd?

Die muur, die afschuwelijke muur, wanneer zal deze, zoals de Berlijnse muur, niet door regeringen maar door de mensen zelf neergehaald worden?

Wanneer....wanneer.....wanneer.....wanneer.....wanneer ?????????????????????????????????

Amandelbloesem

Aquarel gemaakt op 4 juni 2009 C.Gr.

Vakantie

Vakantie en reizen. Twee woorden die tegenwoordig onlosmakelijk aan elkaar verbonden lijken te zijn. Verder, langer, vaker en goedkoper zijn evenzo woorden waar je mee geconfronteerd wordt als je mensen al aan het begin van het jaar plannen hoort maken. Bij het overdenken wat ik zou schrijven over vakantie, zelf ga ik dit jaar waarschijnlijk maar een paar dagen ertussenuit, vroeg ik me af waarom ik zelf ging, waarom gaan mensen met vakantie en wat is vakantie eigenlijk. Het belangrijkste van vakantie is wel het niet bezet zijn. In het woordenboek staat zelfs dat het leegte, ledigheid of wezenloosheid is. Het niet bezet zijn is in de hectische tijd van het arbeidsproces een welkome rustperiode. Het doorbreken van het ritme van alledag, totaal andere dingen doen. Het veranderen van patronen door ergens anders vrijer te leven, het kan een nieuwe impuls geven aan weer een nieuw jaar van hardwerken. Maar ook even weggaan uit het dagelijkse, voor sommigen saaie, bestaan kan weer wat levensvreugde geven. Nieuwe plaatsen ontdekken, je kennis vermeerderen. Contacten met totaal andere mensen kunnen je dan weer een ruimer beeld geven van de wereld. Toch is het niet voor iedereen weggelegd om te kunnen gaan en staan waar ze willen. Veel mensen hebben gewoon het geld niet om met vakantie te gaan. Ook ouderen kunnen vaak niet meer zelfstandig weg. Hierdoor dempt voor velen de levensvreugde. Al de bovenstaande argumenten zijn natuurlijk legaal, maar is het wel zo nodig om weg te gaan. Is het langzamerhand ook niet een ‘je meten met een ander’ geworden om vooral te kunnen zeggen dat je daar en daar geweest bent en bewonderende blikken te krijgen? Rust is zelfs commercie geworden. Het resultaat is meestal weinig rust. Na de vakantie in het gewone spoor terecht komen is dan soms ook weer een opluchting. Als francofiel zijnde klinkt voor mij ‘les vacances’ mooi en vloeiend maar vind ik het Engelse woord ‘holidays’ , om de betekenis, toch mooier dan het Franse. Het komt van ‘holy’ is heilig en geeft aan dat vakantie eigenlijk heilige dagen zouden moeten zijn. Het meisje Anna, waar ik al eens eerder over geschreven heb in een blog verwoordt het met haar vraag en antwoordspel aan Fynn. - “Wat was de grootste scheppingsdaad van God?” Fynn antwoordde: “Toen hij de mens schiep”. Dat antwoord was fout. Alle zes scheppingsdagen werden nagegaan. Fynn kon niets anders bedenken. “t Was de zevende dag natuurlijk” was het antwoord. Fynn snapte het niet. God schiep al zijn wonderwerken in zes dagen en toen hield hij er mee op om uit te rusten. Wat is daar nou voor opwindends aan? “Waarom rustte Meneer God op de zevende dag uit?” ”Ik denk dat hij wel bekaf was na zes dagen hard werken”. “Hij rustte niet uit omdat hij moe was; nee – hij schiep de rust”. De rust bestáát. “Hoe denk je dat ’t er uit zag toen Meneer God op de eerste dag begon”. “Een ontzettende chaos, denk ik”. “Ja en je kunt niet uitrusten als alles een grote rotzooi is hè? Toen hij klaar was met alle dingen maken kon Meneer God gaan uitrusten, dus daarom is rust het grootste wonder. Snap je?” - Snappen we nog dat rust het belangrijkste is om onze balans te kunnen vinden? Om de pieken en dalen in ons leven glad te strijken? O ja, natuurlijk hoop ik dat iedereen geniet van wat men van plan is om te gaan doen. Misschien kunnen er in de vakantiekoffer ook de “heilige dagen” meegenomen worden?
Prettige vakantie.

Pinksterbloemen

Foto: Christian

Ook na Pinksteren bloeien ze nog!

Pinksteren

Pinksteren - Giotto - Padua

Pinksteren, het feest waarop de geest die Jezus bezielde overgaat op zijn leerlingen, zijn volgelingen, de mensen na hem. Zij, wij zullen nu zelf vorm moeten geven aan de beeldloze God die in Jezus handen en voeten kreeg, de menslievendheid op aarde, moeten voortzetten.

Toen. Later. Nu.

Raam in de St.Pieter, Rome

Als christenen noemen we de Geest van Pinksteren: de Heilige Geest - de geest van God en Christus die mensen bij deze opdracht wil betrekken en die ze tegelijkertijd ook de geestkracht wil geven daar iets van te maken, dat vol te houden ook bij tegenslag, ook bij verdriet, ook als het weer eens niet gaat zoals je had gehoopt dat het zou gaan in het leven.

Heilige Geest.

Veni lumen cordium.

Kom geef licht in onze harten.

Violen

Beethoven - Viool Romance nr 2.

Pijn

Zes weken na de operatie nog steeds pijn. Niet een beetje maar flinke pijn, die alleen enigszins gedempt wordt door de nieuwe medicijnen met wat morfine erin, de pijn is echter niet weg. Het vervelende is echter dat een specialist niet te spreken of te bezoeken is. Herhaalde pogingen daartoe zijn op niets uitgelopen. Een bureaucratische of organisatorische muur in een ziekenhuis. Iets waar ik me ook niet beter door ben gaan voelen. Met de huisarts waar ik uiteindelijk maar naar toegegaan ben, afspraken gemaakt die ook niet nagekomen werden. Plotsklaps met vakantie. Vandaag een noodsprong (nou ja sprong) gemaakt en de klachtencommissie van het ziekenhuis om hulp gevraagd. Dat resulteerde in een afspraak morgenochtend met een verpleegkundige van de orthopedie, met een redelijke kans toch even gezien te worden door een arts. Nu maar hopen dat deze niet toevallig in de operatiekamer staat.
Al met al: negen maanden ellende, niet wandelen, weinig leuke dingen doen, mijn huis is aan een grote schoonmaak toe, chagrijnig worden van de pijn en tweehonderd paracetamols later. Ik ben het nu wel een beetje zat.

Spreken en Luisteren

Grondbeginselen van menselijke communicatie: Spreken en Luisteren

Spreken is slechts zinvol als er een luisteren is. In het open en onbevangen luisteren ligt de mogelijkheid besloten voor een waarachtig gesprek. In zulk luisteren stelt men zich open voor de ziel van degene die spreekt. Maar onbevooroordeeld en onvooringenomen kunnen luisteren is hiervoor een voorwaarde. Wie niet zelf zijn wezen, zijn hart d.i. met geopend gemoed luistert, maar slechts verstandelijk toehoort, zal nimmer verstaan. Hoe zou zich dan, zonder verstaan, een goede verstandhouding kunnen ontwikkelen?

De, vooringenomen of bevooroordeelde, toehoorder zadelt zich op voor de discussie; gordt zich aan voor de strijd in veelal zinloze polarisatie van het debat. In de discussie worden standpunten verdedigd, argumenten aangedragen, die tegen de standpunten van de ander ingaan; kwesties worden besproken die uit verschillen van meningen voortvloeien; kortom: zaken “ter discussie” gesteld waarover men niet tot overeenstemming kan geraken en wellicht – reeds door het uitgangspunt – nimmer zal geraken, getuige het feit, dat vele discussies uitlopen op twistgesprekken of ruzies, waarin, ondanks alle goede wil zich tot het zakelijke te bepalen, polarisatie en verwijdering tussen mensen het gevolg is en van elkaar verstaan geen sprake meer. Een euvel waaraan onze maatschappij vaak bloot staat.

Door het persoonlijke van de eigen beperkingen te overschrijden en te treden binnen de gezamenlijkheid van een 'wij' kunnen we ontdekken hoe simpel en eenvoudig het is, in open en onbevangen goede verstandhouding samen te zijn.

Geciteerd uit: Vriendschap en persoonlijke vrijheid. F. Veldman