Gedicht

God

Ik proef de naam op mijn lippen

maar de adem krijgt hem niet gevormd.

Zo stil als Hij in mij woont,

zo weinig kan ik iets over Hem zeggen.

Wat dan?

Wat geloof je dan en hoe dan?

Hoe ken je Hem

hoe beleef je Hem?

Vertel op!

Ze kijken me aan,

maar ik kan ze niet geven wat ze me vragen.

Zo stil woont Hij in mij

dat ik geen adem in me heb

om zijn naam te vormen.

Gedicht van een (mij) niet nader bekende jonge vrouw.

Boeddha

De Heer Boeddha heeft gezegd,

dat we niet in iets moeten geloven alleen omdat het gezegd is; noch in tradities, omdat ze vanuit de oudheid aan ons zijn overgeleverd; noch in geruchten als zodanig; noch in geschriften van wijzen, omdat wijzen ze schreven; noch in fantasieën, waarvan we misschien mogen vermoeden, dat ze ons door een Deva zijn ingegeven (dat wil zeggen in veronderstelde geestelijke inspiratie); noch in gevolgtrekkingen afgeleid uit de een of andere door ons gemaakte toevallige veronderstelling; noch omdat iets een analogische noodzakelijkheid schijnt te zijn; noch alleen maar op het gezag van leraren of meesters, maar dat wij moeten geloven wanneer het geschrift, de leerstelling of het gezegde door ons eigen verstand en ons bewustzijn wordt bevestigd.

"Daarom", zegt hij tot besluit, "leerde ik u om niet alleen te geloven, omdat gij hebt gehoord, maar om indien gij met uw bewustzijn geloofdet, in overeenstemming daarmee te handelen.

Uit: De Geheime Leer III

Kaarsje

Voor:
Bep, Sylvia, Rieky, Joke, Koos.

Rust

Kom tot rust

kom tot de stilte.

Daar wonen de kleine

diepe vreugden

die mensen

in drukte en lawaai

verloren hebben!

Goede buur

"Beter een goede buur dan een verre vriend"
Mijn vriendin die in hetzelfde flatgebouw woont belde me in paniek op. Ze was gevallen en had haar hand door een raampje geslagen. Materieel en fysiek behoorlijk wat schade. Een 'goede buur' bracht ons zonder enig bedenken naar de huisarts en wachtte rustig tot we weer naar huis konden. Het duurde uren.
Dank je wel Hermien!

En van de verre vriend:

Ware vriendschap kent een begin maar geen einde.

Broer

Vandaag zou mijn enige broer Frans jarig zijn geweest.

Vijf jaar geleden overleed hij heel plotseling. Net terug van vakantie belde hij me 's avonds nog heel gezond op maar sprak ik hem voor het laatst. De dag erna overleed hij.

Ik mis hem nog steeds!

Een intrigerende vondst

Al een paar dagen is het regenachtig en een beetje guur. Het doet me steeds denken aan iets dat al weer lang geleden is.
Het is al ruim veertig jaar geleden. Een herfstige dag, nee niet zo'n mooie zonnige, waar de kleuren en geuren je naar buiten lokken. Het regent pijpenstelen, het stormt het is guur, zo'n dag. Toch loop ik zoals gewoonlijk hardop te zingen. Zo zelfs dat mensen me verbaasd en verbijsterd aankijken. Hoe is het mogelijk in dit weer zie je ze denken. Ik loop lekker stevig door met het hoofd wat naar beneden. Eigenlijk zie ik niets bijzonders maar plotseling valt mijn oog op iets dat in een modderige plas ligt. Ik sta verrast stil want mijn oog vangt een woord op in rode letters gedrukt. Dat woord is GOD. Ik sta stil en uit die plas haal ik een kaartje doorweekt en vies en lees de tekst die erop staat.

  "Het leven van een enkele mens kan van onschatbare waarde voor Gods plannen zijn en het is best       mogelijk dat het uw leven is"

Het gaf me te denken. Ik stop het in mijn zak en thuis gekomen spoel ik het voorzichtig af, droog het, lees en herlees het. Uiteindelijk prik ik het op het bord in het kleinste kamertje. Steeds herlees ik die tekst en overdenk ik die voor mij intrigerende tekst. Wat zijn Gods plannen? Is het zo dat God voor mij plannen heeft en welke zijn dat dan? Is mijn leven voor God belangrijk en wat moet ik dan doen. Kan ik van waarde zijn voor wie of wat. Oh ja, dikwijls denk ik zelf wel te weten wat goed is . Het enige dat ik kan doen is open staan voor alle situaties die zich in mijn leven voordoen. Erop reageren door te accepteren dat het Gods plan met en voor mij is. Er wordt een appèl op me gedaan, op mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Als ik aan iets begon, ik heb o.a. les gegeven, vroeg ik me af of ik iets kon bijdragen aan de groei van mensen. Was dat wat ik moest doen? De grootheid van God laten zien in alles van het leven. De taken die ik op me genomen heb probeer ik op deze manier te verwezenlijken.
Nog steeds verbaas ik me over deze, zo simpele maar intrigerende vondst. Een regenachtige herfstige dag doet me er nog geregeld aan herinneren.

Heimwee

De pijn, het afgesneden zijn van hoogte, diepte, verte, Thuis

waar ik eens was en ook weer wonen zal.

't Verlangen naar God en Goed en het vertrouwde Weten

en waar ik nu nog steeds niet komen kan.

Maar eens.....

Nee, eerder dan ik deze aard' verlaat zal mijn verlangen

niet beantwoord worden.

Dit Leven, Het Zijn, Het Is, Ik Ben.

Wees stil mijn ziel, eens zul je komen in

't eeuwige huis verlicht door Vrede.

Cornelia

Gelukkig

Vergeet niet, dat elke dag

je wordt aangereikt als een eeuwigheid

om gelukkig te zijn!

Ziel

Ieder mens heeft een ziel,

en die kan hij met geen andere versmelten.

Twee mensen kunnen elkaar opzoeken,

ze kunnen samen praten en dicht bij elkaar zijn.

Maar hun zielen zijn net bloemen,

ieder op zijn eigen plek geworteld,

en geen van beide kan de andere bereiken,

anders moeten zij hun wortels opgeven,

en dat is nu precies wat onmogelijk is.

Uit: 'Knulp' Herman Hesse.

Klankschalen

Een van mijn grote wensen is om ooit nog eens een paar klankschalen in mijn bezit te hebben.

Maar..... omdat die nogal kostbaar zijn komt daar voorlopig niets van. Wel kijk ik rond bij alles wat koper of messing is. De periode van het koper is al weer een poosje niet meer 'in'.

Op rommelmarkten zie je dan ook kramen vol met allerlei van koper en/of messing. Ook ligt en staat het tussen echte rommel in.

Plotsklaps zag ik een bakje dat er redelijk gaaf uitzag.

Ernaast lag een houten keukenlepeltje. Ik vroeg aan de verkoper mag ik er eens tegenaan slaan. Verbaasd was het antwoord 'ja hoor'. Ik legde het bakje op mijn hand en sloeg ertegen met het lepeltje. En ja ik hoorde toch een mooie klank en begon langs de rand rond te draaien. Na enige tijd begon er een toon te zingen. Ik was verrukt. Mensen om me heen vroegen nieuwsgierig wat ik aan het doen was. Ik vertelde een en ander over klankschalen en dat ik verbaasd was dat dit bakje toch ook een mooie toon gaf. Voor twee kwartjes mocht ik het bakje meenemen. Het lepeltje heb ik daar gelaten.

De verkoper zei, ik zal voortaan ook eens tegen dat koper slaan, dan kan ik het beter verkopen. Ik was dus nog net op tijd.

Thuis gekomen heb ik met de speciale houten klankschaalklopper/strijker het schaaltje langzaam maar zeker "wakker" gemaakt. Een mooie diepe ondertoon en een heldere boventoon.

Op de foto ziet u dit schaaltje vooraan staan.

Geen echte klankschaal maar ik ben er wel blij mee. De twee andere schaaltjes zingen ook een beetje maar niet zo mooi als de eerste.

Kleur

Een beetje kleur in deze sombere dagen.

Mer de Glace - Mont Blanc

Machtige gletsjer in het Mont Blanc massief.

Zoeken en vinden

Uit het boekje 'Hallo meneer God....met Anna' het volgende:

Anna is een klein meisje van acht jaar. Zij weet waar meneer God is, zoals ze hem steevast noemt. Met Fynn die haar van straat heeft meegenomen naar huis, ontspon zich een diepzinnig gesprek.

- Waar ben jij? had ze gezegd.

- Hier natuurlijk antwoordt Fynn.

- Waar ben ik dan?

- Daar!

- Waar ken je mij?

- Ergens binnenin me

- Dan ken jij mijn binnenste in jouw binnenste

- Ja, dat geloof ik wel

- En dan ken jij in jóuw binnenste, meneer God in mijn binnenste,

en elk ding en iedere mens die je kent, ken je in je binnenste

en dus krijg jij hún meneer God ook in jouw binnenste

- 't is heel makkelijk.

Halo

Foto. C. Grootenboer

"Nacht is niet boos.

Als hij komt de nacht, maakt hij de hemel open".